شخصی نزد همسایه‎اش رفت و گفت:


گوش کن!





می‎خواهم چیزی برایت تعریف کنم.


دوستی به تازگی در مورد تو می‎گفت...





همسایه حرف او را قطع کرد و گفت:


قبل از اینکه تعریف کنی، بگو آیا حرفت را از





میان سه صافی گذرانده‎ای یانه؟



کدام سه صافی؟



اول از میان صافی واقعیت.





آیامطمئنی چیزی که تعریف می‎کنی





واقعیت دارد؟



نه. من فقط آن را شنیده‎ام.





شخصی آن را برایم تعریف کرده است.



سری تکان داد و گفت:





پس حتما آن را از میان صافی دوم یعنی





خوشحالی گذرانده‎ای. مسلما چیزی که





می‎خواهی تعریف کنی، حتی اگر واقعیت





نداشته باشد، باعث خوشحالی‎ام می شود.



دوست عزیز، فکر نکنم تو را خوشحال کند.



بسیار خوب، پس اگر مرا خوشحال نمی‎کند،





حتما از صافی سوم، یعنی فایده،





رد شده است.





آیا چیزی که می‎خواهی تعریف کنی،


برایم مفید است و به دردم می خورد؟



نه، به هیچ وجه!



همسایه گفت:





پس اگر این حرف، نه واقعیت دارد،





نه خوشحال کننده است و نه مفید،





آن را پیش خود نگهدار و سعی کن خودت





هم زود فراموشش کنی...

اگه یه روز آسمون دلت ابری شد، از دست زمونه و آدمهاش خسته شدی، حتی نفس کشیدن هم برات تکراری شد! یا شاید اگه دست روزگار، نقاش خاطره های بد شد، قلبت رو شکست و اشکت رو جاری کرد، اگر میون اینهمه فکر و خیال، یاد من افتادی، یاد نوشته های ساده من، دلم میخواد غصه ای به غصه هات اضافه نکنم. دلم میخواد برای چشمه چشمهات، آب حیات نباشم. شاعر غزل های پاره پاره و قافیه های دلشکسته نباشم. اگه یه روز دلت گرفت، از ته دل بگو... خدایا ! صدا بزن خدایی رو که سختی و غم رو برای هیچ بنده ای نمیخواد. اگه امتحانت میکنه یعنی دلش میخواد بزرگ و بزرگتر بشی. نزدیک و نزدیک تر. گفتگو کن با تنها کسی که میتونی بهش بگی: خدای من! و بشنو! صدایی که میگه: بله! بنده من! اگه صداش رو شنیدی، بعد از همه درد و دل کردن ها، آروم شدن ها... بعد از اینکه گل خنده به روی صورتت برگشت، یه خواهش کوچیک! اگه قبول کنی. برای من هم دعا کن. شاید برای آرزوهای خوب کردن، دعاهای خیر کردن برای پرواز توی قلب آسمونها، عروج تا عرش خدا فرصت خیلی کوتاه باشه. اگه یه روز آسمون دلت ابری شد، برای من هم دعا کن.