داری ظرف های شام دیشب را می شوری و آواز مورد علاقه ات را زمزمه می کنی، که احساس می کنی یک آدم کوکی شده ای. فکر می کنی برنامه ی همه چیز از قبل معلوم است و تو، فقط مجری هستی. خوبِ خوبش مثل خانم توکلی، ناظم مدرسه، مدام نظارت می کنی که همه چیز مرتب باشد.
حواست به برنامه ی آشپزی پرت می شود. سراغ خودکار می روی که چشمت به جوراب های گلوله شده ی همسرت می خورد! خودکار و جوراب ها را برمی داری وبه هال می روی و دستور پخت پاستا با سس سالسا را مو به مو می نویسی. اواسط کار، وقتی قضیه کمی پیچیده می شود، پشیمان می شوی؛ اما می نویسی برای روز مبادا! دفترت را ورق می زنی. مبادا های خوراکی ات پنجاه شصتایی شده است.
جوراب ها را توی ماشین می چپانی و دکمه ی استارت را فشار می دهی. تمام مدتی که ماشینِ بیچاره دارد می چرخد، نیم کره ی راستت برای شام شب فعالیت می کند و نیم کره ی چپت هم دارد فکر می کند که بالاخره باید با سندروم زنان خانه چه کرد؟ سندروم زنان خانه، مطلبی بود که چند شب پیش توی یک مجله خواندی و جدایش کردی و لای سررسیدت نگهش داشتی.
ماشین که روی برنامه ی آبکشی می رود، تکلیف شامت کمی مشخص شده؛ لپه ها را خیسانده ای و گوشت را از فریزر درآورده ای. ولی نیم کره ی چپت هنوز درگیر است. می خواهی تمام تلاشت را بکنی که امروزت، روز کوکی نباشد.
صدای پیامک موبایلت در می آید. همسرت نوشته که امروز به خاطر بازی فوتبال زودتر می آید. ناراحت می شوی. نمی خواهی کوک شوی. اصلاً این فوتبال در به هم زدن همه چیز توانایی بالایی دارد. قدیم ترها که مجرد بودی فکر می کردی اصلاً کسانی وجود دارند که مدام بنشینند و لیگ بی نمک ایران را تماشا کنند؟
بی خیال همه این حرف ها، «بسم الله» می گویی و روز نا کوکت را شروع می کنی.
یخ گوشت آب شده اما فایده ندارد. در فریزر می گذاری اش و سراغ دفتر مباداهای خوراکی ات می روی؛ یک خوراکی جذاب برای عصر، آن هم مقابل فوتبال را انتخاب می کنی!
حالا لبخند دارد می آید روی لب هایت. اخبار ورزشی را گوش می کنی وسعی می کنی حفظش کنی تا مو به مو به همسرت بگویی. مقدمات عصرانه ی جذاب را فراهم می کنی و می زنی بیرون که تخمه و تنقلات بخری. از کنار دکه ی روزنامه فروشی که رد می شوی چشمت می خورد به روزنامه های رنگارنگ ورزشی.
توی دلت می گویی: "جهنم! من که ناکوک شدم، این هم روش." آبی رنگش را انتخاب می کنی و برمی گردی خانه. تلوزیون را روشن می کنی و بحث داغ مفسران را گوش می کنی. برای خودت چای می ریزی. بخار چای را نفس می کشی و فکر می کنی که دیگر مجری نیستی. تصمیم می گیری برای آن مجله ی کذایی ـ سندروم زنان خانه ـ یادداشتی بنویسی!
فردایش همسرت برایت پیامی می فرستد. پیام را برای همیشه ذخیره می کنی: "دیروز، یکی از بهترین روزهایم بود. با تو تخمه شکستم و فوتبال دیدم! تیممان باخت، اما تو بردی!"
Yalda Anwari
داری ظرف های شام دیشب را می شوری و آواز مورد علاقه ات را زمزمه می کنی، که احساس می کنی یک آدم کوکی شده ای.
فکر می کنی برنامه ی همه چیز از قبل معلوم است و تو، فقط مجری هستی. خوبِ خوبش مثل خانم توکلی، ناظم مدرسه، مدام نظارت می کنی که همه چیز مرتب باشد.
حواست به برنامه ی آشپزی پرت می شود. سراغ خودکار می روی که چشمت به جوراب های گلوله شده ی همسرت می خورد! خودکار و جوراب ها را برمی داری وبه هال می روی و دستور پخت پاستا با سس سالسا را مو به مو می نویسی.
اواسط کار، وقتی قضیه کمی پیچیده می شود، پشیمان می شوی؛ اما می نویسی برای روز مبادا! دفترت را ورق می زنی. مبادا های خوراکی ات پنجاه شصتایی شده است.
جوراب ها را توی ماشین می چپانی و دکمه ی استارت را فشار می دهی. تمام مدتی که ماشینِ بیچاره دارد می چرخد، نیم کره ی راستت برای شام شب فعالیت می کند و نیم کره ی چپت هم دارد فکر می کند که بالاخره باید با سندروم زنان خانه چه کرد؟ سندروم زنان خانه، مطلبی بود که چند شب پیش توی یک مجله خواندی و جدایش کردی و لای سررسیدت نگهش داشتی.
ماشین که روی برنامه ی آبکشی می رود، تکلیف شامت کمی مشخص شده؛ لپه ها را خیسانده ای و گوشت را از فریزر درآورده ای. ولی نیم کره ی چپت هنوز درگیر است. می خواهی تمام تلاشت را بکنی که امروزت، روز کوکی نباشد.
صدای پیامک موبایلت در می آید. همسرت نوشته که امروز به خاطر بازی فوتبال زودتر می آید.
ناراحت می شوی. نمی خواهی کوک شوی. اصلاً این فوتبال در به هم زدن همه چیز توانایی بالایی دارد. قدیم ترها که مجرد بودی فکر می کردی اصلاً کسانی وجود دارند که مدام بنشینند و لیگ بی نمک ایران را تماشا کنند؟
بی خیال همه این حرف ها، «بسم الله» می گویی و روز نا کوکت را شروع می کنی.
یخ گوشت آب شده اما فایده ندارد. در فریزر می گذاری اش و سراغ دفتر مباداهای خوراکی ات می روی؛ یک خوراکی جذاب برای عصر، آن هم مقابل فوتبال را انتخاب می کنی!
حالا لبخند دارد می آید روی لب هایت. اخبار ورزشی را گوش می کنی وسعی می کنی حفظش کنی تا مو به مو به همسرت بگویی. مقدمات عصرانه ی جذاب را فراهم می کنی و می زنی بیرون که تخمه و تنقلات بخری. از کنار دکه ی روزنامه فروشی که رد می شوی چشمت می خورد به روزنامه های رنگارنگ ورزشی.
توی دلت می گویی: "جهنم! من که ناکوک شدم، این هم روش." آبی رنگش را انتخاب می کنی و برمی گردی خانه. تلوزیون را روشن می کنی و بحث داغ مفسران را گوش می کنی. برای خودت چای می ریزی. بخار چای را نفس می کشی و فکر می کنی که دیگر مجری نیستی. تصمیم می گیری برای آن مجله ی کذایی ـ سندروم زنان خانه ـ یادداشتی بنویسی!
فردایش همسرت برایت پیامی می فرستد. پیام را برای همیشه ذخیره می کنی: "دیروز، یکی از بهترین روزهایم بود. با تو تخمه شکستم و فوتبال دیدم! تیممان باخت، اما تو بردی!"
حورا
مرسی
Mahboob
من مجردم اینا رو نبفهمم ...
mati
sanam
دلشاد
Yalda Anwari
مرسی
خواهش میکنم عزیزم
من مجردم اینا رو نبفهمم
منم نمی فهمم ... ولی جالب بود
مرسی از شما عزیزم
ایشالله نوبت آقایون هم میرسه
ممنونم از شما دلشاد جان
SaMaN TaJ
ما هم حالشو میبریم......lol
gilas
اما مال هیچ کدوم از کتاباش نبود
Yalda Anwari
ما هم حالشو میبریم
شما چیزی گفتی؟؟
اما مال هیچ کدوم از کتاباش نبود
خب فدات شم .. خوبه میگی مثل اش بوده
gilas
گفتم نکنه کتاب جدید نوشته من بی خبرم
Yalda Anwari
آآآآ .. اینو نمیدونم دیگه
soroosh
ما هم حالشو میبریم......lol
سامان یه دونست!
Yalda Anwari
SaMaN TaJ
Yalda Anwari
آخرین ورود:
شما در حال مشاهده نسخه کامل سایت هستید. ←نسخه موبایل→