مــرا بازیــچـه خود ســاخت چون موســی کـه دریــــا را
فــراموشـش نخـــواهــم کــرد چون دریـــا که موسی را

نســــیم مســــت وقتی بوی گـــل میداد حـــس کردم
کـــه ایــن دیــــوانه پــر پــر می کنــد یک روز گــل ها را

خـــیانت قــصه ی تلـــخی اســت امــا از که می نـالم؟
" خــــودم " پـــرورده بــــودم در حــواریــــون یـهــــودا را

خــیانت غیرت عـشق است وقتی وصـل ممـکن نیست
چــــه آســــان ننگ مــی خــــوانند نـــیـــرنگ زلــیخا را!

کســـی را تاب دیدار ســـر زلـــــف پریشــــان نیســـت
چــرا آشــــفته می خواهـــی خـــــدایا خاطــــر ما را؟!

نـــمی دانــم چـه نفرینــــی گریــبانگیر مــــجنون است
که وحشــی مــی کند چشــمانش آهــوهای صحرا را

چــه خواهـــد کــرد با ما عـشق؟ پرسیدیم و خندیدی
فقــــط با پاســـخت پیچیــــــده تر کــــــردی معمــــا را


"فاضــــل نظــــری"