حتما برای شما هم پیش اومده صبح که از خونه خارج میشید تا به محل کار و یا تحصیل برید، با خودتون عهد ببندید که امروز میخوام با آرامش و خونسردی و اعتماد به نفس رفتار کنم و یه روز متفاوت داشته باشم.سوار اتوبوس میشید و هنوز چند دقیقه ای از این لحظات و این افکار زیبا نگذشته که یه مسافر با راننده اتوبوس به خاطر اینکه چرا این قدر توقف میکنه و چرا سریع حرکت نمیکنه شکایت میکنه و بحث بالا میگیره و .....که شاید گفتنی نیست.کاملا روشنه که شما اعصابتون به هم میریزه.نه فقط شما بلکه همه مسافرا .پس یه نکته روشن شد.اگر دو نفر با هم بحث کنن معمولا بقیه اطرافیان هم به همون مقدار یا شاید کمی کمتر آرامش خودشون رو از دست میدن.در این حین شما شروع می کنید به طور نا خود آگاه از یکی از طرفین طرفداری کردن.شاید از مسافر طرفداری کنید که آره امروز واقعا چه قدر راننده اتوبوس آروم حرکت میکنه و شاید بی مسئولیته و یا ......
نکته ای که میخوام بگم اینه که چی شد؟مگه قرار نبود ما روزی رو متفاوت شروع کنیم؟پس چرا زود شکستیم؟چرا زود به قضاوت پرداختیم؟چرا و خیلی چرا های دیگه؟ و اینکه در نهایت چرا ما دوباره همون آدم دیروزی شدیم.؟باید گفت که این مساله برای هر کسی ممکنه پیش بیاد.اولین فکری که باید به نظرتون برسه اینه که من واقعا نمیتونم.اما این طور نیست.شما نباید اعتماد به نفستون رو از دست بدید.نا امیدی رو در انتهای کار قرار بدید.در نظر داشته باشید برای اینکه به بالای قله یک کوه برسیم باید اولین قدم رو به سمت کوه بر داریم.شما تا امروز فقط یک گام بر داشتید.از هیچ کدوم از ما انتظار نمیره که تبدیل به یک مجسمه آرامش بشیم.بلکه از همه ما انتظار میره در مسیر آرامش حرکت کنیم.این نکته بزرگیه که همه ما باید بهش توجه داشته باشیم.مهم اینه که این حرکت رو متوقف نکنیم.و هر روز سعی کنیم یه پله از پله قبلی جلوتر باشیم.حتما میگید اگر این طور باشه ما ظرف یک ماه که سی روز رو در بر میگیره تبدیل به همون مجسمه آرامش بشیم.پس چرا این اتفاق نمیافته؟علتش ساده است.چون نود و نه درصد مردم این راه رو و این مسیر رو ادامه نمیدن.شما میخواین چه کار کنید؟شما هم حتما سوار اتوبوس و یا تاکسی میشید .نه؟مهم اون تغییری هست که باید شما وجودش رو حس کنید.
از اونجایی که همه ی بچه های سایت افراد روشن و اگاه به روزی هستند پیشنهاد میکنم که بیایید فرهنگ مثبت نگری رو در بین خودمون رواج بدیم... یکی از مواردی که میشه این مورد رو رعایت کنیم برخورد در سطح جامعه هست. مثلا اگه ما جای این فرد که توی اتوبوس هست باشیم به جای اینکه اعصاب بقیه رو خورد کنیم سعی کنیم به بقیه ارامش بدیم. اگر دقت کنیم که نفع این کار در وهله ی اول واسه خودمونه حتما این کار رو میکنیم و اگر هم همچین کاری نکنیم ممکنه دودش اول بره تو چشم خودمون. مثلا اگه به افراد و حتی راننده ارامش ندیم ممکنه راننده عصبانی بشه و تصادف کنه و به جای اینکه چند دقیقه دیر کنیم چند ساعت دیر کنیم
چشم اگه قسمت شد با آرامش جون هم قرار سورپرایز میذاریم که آرامش بقیه رو سلب کنیم
مرسی پرستویی خیلی مفید بود
نقل قول: Kishe Mehr
از اونجایی که همه ی بچه های سایت افراد روشن و اگاه به روزی هستند پیشنهاد میکنم که بیایید فرهنگ مثبت نگری رو در بین خودمون رواج بدیم... یکی از مواردی که میشه این مورد رو رعایت کنیم برخورد در سطح جامعه هست. مثلا اگه ما جای این فرد که توی اتوبوس هست باشیم به جای اینکه اعصاب بقیه رو خورد کنیم سعی کنیم به بقیه ارامش بدیم. اگر دقت کنیم که نفع این کار در وهله ی اول واسه خودمونه حتما این کار رو میکنیم و اگر هم همچین کاری نکنیم ممکنه دودش اول بره تو چشم خودمون. مثلا اگه به افراد و حتی راننده ارامش ندیم ممکنه راننده عصبانی بشه و تصادف کنه و به جای اینکه چند دقیقه دیر کنیم چند ساعت دیر کنیم
اوه چه خبره خسته نباشی ولی بیزحمت خلاصشو برام پایان نامه کن
اوه چه خبره خسته نباشی ولی بیزحمت خلاصشو برام پایان نامه کن
عجالتم نده اره خیلی خسته شدم پایان نامه رو جون خودت حال ندارم بی خیال... اینقذه خسته ام کرده که دیگه اگه بگن هزار تومن بهت میدیم پایان نامه بنویس نمی نویسم
EVANESCENCE
نکته ای که میخوام بگم اینه که چی شد؟مگه قرار نبود ما روزی رو متفاوت شروع کنیم؟پس چرا زود شکستیم؟چرا زود به قضاوت پرداختیم؟چرا و خیلی چرا های دیگه؟ و اینکه در نهایت چرا ما دوباره همون آدم دیروزی شدیم.؟باید گفت که این مساله برای هر کسی ممکنه پیش بیاد.اولین فکری که باید به نظرتون برسه اینه که من واقعا نمیتونم.اما این طور نیست.شما نباید اعتماد به نفستون رو از دست بدید.نا امیدی رو در انتهای کار قرار بدید.در نظر داشته باشید برای اینکه به بالای قله یک کوه برسیم باید اولین قدم رو به سمت کوه بر داریم.شما تا امروز فقط یک گام بر داشتید.از هیچ کدوم از ما انتظار نمیره که تبدیل به یک مجسمه آرامش بشیم.بلکه از همه ما انتظار میره در مسیر آرامش حرکت کنیم.این نکته بزرگیه که همه ما باید بهش توجه داشته باشیم.مهم اینه که این حرکت رو متوقف نکنیم.و هر روز سعی کنیم یه پله از پله قبلی جلوتر باشیم.حتما میگید اگر این طور باشه ما ظرف یک ماه که سی روز رو در بر میگیره تبدیل به همون مجسمه آرامش بشیم.پس چرا این اتفاق نمیافته؟علتش ساده است.چون نود و نه درصد مردم این راه رو و این مسیر رو ادامه نمیدن.شما میخواین چه کار کنید؟شما هم حتما سوار اتوبوس و یا تاکسی میشید .نه؟مهم اون تغییری هست که باید شما وجودش رو حس کنید.
MEH_D
سعی کنم ببینم میشه یا نه
نخبه
ماهی
بی انصافی نکن پرستویییییی
gilas
دلشاد
EVANESCENCE
ژنرال
EVANESCENCE
افرین پسر خوبببببب
هاچو هاچو
دقیقا همینطوره
Kishe Mehr
baron jon
مرسي عزيز
The one
چشم اگه قسمت شد با آرامش جون هم قرار سورپرایز میذاریم که آرامش بقیه رو سلب کنیم
مرسی پرستویی خیلی مفید بود
اوه چه خبره خسته نباشی ولی بیزحمت خلاصشو برام پایان نامه کن
Kishe Mehr
The one
فقط هزار تومن!!
واسه هزار تومن من حتی خودکارتم نمیتراشم چه برسه اینکه رو کاغذ ترشح علمی کنم ساری تراوششش...
Kishe Mehr
گلو گفتم که انجام نمیدم ولی اگه هشتصد تومن بدن ممکنه روش فکر کنم
نمایش یا پنهان متن
The one
اونجوری من حتی زیرشم فکر نمیکنم چه برسه روش
نمایش یا پنهان متن
هشتصد که از هزار کمتره؟!!!Mahboob
آخرین ورود:
شما در حال مشاهده نسخه کامل سایت هستید. ←نسخه موبایل→