خسته بود از پرسه زني بي هدف. خسته بود از اينكه

دائم دروغ بشنود از همه. چشمان خمارش را به روبرو

دوخت و فكر كرد نكند خود من هم دروغين باشم. شايد

رسم دنيا اين است كه همه دروغ باشند و باطل بگويند.

چشمانش را بيشتر گشود. حتي اگر نميديد صدا ها بودند.

ميشنيد صداي رهگذري كه از آن سوي خط مخابرات ميگفت

عزيزم دوستت دارم اما دستش در دست ديگري بود.

ميشنيد صداي بقالي كه ميگفت ماستم نترشيده و سالم است

اما ماست ترشيده بود. ميشنيد صداي دختر را كه به

مادر ميگفت من اصلا به هيچ پسري فكر نميكنم اما لرزش

تلفن داخل كيفش هشدار ميداد كه پيامك هاي زيادي

انتظارش را ميكشد. ميشنيد كه دوستي به دوستش ميگويد

تو بهتريني اما قلبش ميخنديد از حقه زبان. ميشنيد صداي

عابري را كه نجوا كنان به خود ميگفت تو تنها نيستي

تنها نيستي اما تنها بود خيلي تنها . ميشنيد كه پسري

به دختري گل ميداد و ميگفت عاشق تو هستم اما گل

كاغذي بود. ميشنيد و ميشنيد. سرش گيج رفت. آرام بر

سكويي نشست و اجازه داد اشكش گونه اش را تر كند

چرا كه شنيده بود زماني كه به خودش گفت هيچ وقت

دير نيست جبران ميكني. اما دير شده بود و چقدر

زود..... در اين ترس شنيد صداي مهربان پيرمردي كه

ليوان آبي به سمتش گرفت و گفت دروغي را با دروغ

بزرگتر از بين نبر ...... به خودت دروغ گفتي كه هميشه

وقت هست اما دروغ نگو كه حالا دير شده اميد هيچ گاه

دروغ نميگويد.

پيرمرد نبود ، شنيد مردي عاشقانه همسرش را نگاه كرد و

گفت ممنون كه عشق را به من ارزاني داشتي. شنيد جواني

گفت: خدايا مرا تنها نگذار من به تو محتاجم. شنيد

دختر گفت: مادر روزت مبارك گرچه هديه ام كم است در

برابر زحماتت. باز هم شنيد و شنيد. انگار ميشد لابلاي

هياهوي بيرون چيزي فراتر شنيد فراتر از گنجايش ذهن

چيزي به نام عشق كه با توان هر چه بيشتر با مرگ دست

و پنجه نرم ميكرد.