▧ تصویر در دسترس نیست


قصه منو غم تو قصه گل و تگرگه
ترس بي تو زنده بودن
ترس لحظه هاي مرگه
اي براي با تو بودن
بايد از بودن گذشتن
سر به بيداري گرفته
ذهن خواب الوده ي من
هميشه ميونه قابه
خالييه درهاي بسته
طرح اندامه قشنگت
پاك و رويايي نشسته
كاش ميشد
چشمام ببينن
طرح اندامه تو داره
زنده ميشه
جون ميگيره
پا تويه اطاق ميزاره
كاش ميشد صداي پاهات
بپچه تو گوشه دالون
طرفه دالون بگرده
سره افتاب گردونامون
كاش ميشد دوباره باغچه
پره گل هاي تو باشه
غنچه سفيد مريم
با نوازش تو واشه
..........
كاش ميشد اما نميشه
نميشه بياي دوباره
نميشه دستات تو گلدون
گلاي مريم بزاره
كاش ميشد
اما نميشه
اين مرامه روزگاره
رفتنت هميشگي بود
ديگه برگشتن نداره......