پدری با پسری گفت به قهر – که تو آدم نشوی جان پدر
حیف از آن عمر که ای بی سروپا – در پی تربیتت کردم سر
دل فرزند از این حرف شکست – بی خبر از پدرش کرد سفر
رنج بسیار کشید و پس از آن – زندگی گشت به کامش چو شکر
عاقبت شوکت والایی یافت – حاکم شهر شد و صاحب زر
چند روزی بگذشت و پس از آن – امر فرمود به احضار پدر
پدرش آمد از راه دراز – نزد حاکم شد و بشناخت پسر
پسر از غایت خودخواهی و کبر – نظر افکند به سراپای پدر
گفت گفتی که تو آدم نشوی – تو کنون حشمت و جاهم بنگر
پیر خندید و سرش داد تکان – گفت این نکته برون شد از در
«من نگفتم که تو حاکم نشوی – گفتم آدم نشوی جان پدر»