بهارم ، دخترم، از خواب برخيز
شكرخندي بزن شوري برانگيز

گل اقبال من، اي غنچه ي ناز
بهار آمد، تو هم با او بياميز

بهارم ، دخترم، آغوش وا كن
كه از هر گوشه گل آغوش وا كرد

زمستان ملال انگيز بگذشت
بهاران خنده بر لب آشنا كرد

بهارم ، دخترم، صحرا هياهوست
چمن زير پر و بال پرستوست

كبود آسمان همرنگ درياست
كبود چشم تو زيباتر از اوست

بهارم ، دخترم، نوروز آمد
تبسم بر رخ مردم كند گل

تماشا كن تبسم هاي او را
تبسم كن كه خود را گم كند گل

بهارم ، دخترم، دست طبيعت
اگر از ابرها گوهر ببارد

وگر از هر گلش جوشد بهاري
بهاري از تو زيباتر ندارد

بهارم ، دخترم، چون خنده ي صبح
اميدي ميدمد در خنده ي تو

به چشم خويشتن ميبينم از دور
بهار دلكش آينده ي تو