نسخه سبکتر سایت
جستجوی دقیق
آپلود سنتر
کیبورد فارسی
پستهای شما
تاپیکهای شما
اشتراکهای شما
پستهای جدید
انجمن بوف بوفی
صفحه اصلی
آبان
9
ساعت: (فنلاند)
امروز: یکشنبه، 9 آبان 1395 (30 اکتبر 2016)
Tänään: Sunnuntai, 30 Lokakuuta 2016
به آرشیو بوف بوفی خوش آمدید این مجموعه انجمن ایرانیان فنلاند (فروم iranian.fi) و شامل ۲۹۰٬۸۸۴ نوشته از ۱٬۱۷۷ نویسنده است که در فاصلهٔ بهمن ۱۳۸۹ تا بهمن ۱۳۹۵ منتشر شدهاند و بدون تغییر در دسترس قرار گرفتهاند.
ثبتنام و ارسال نوشته در این وبسایت امکانپذیر نیست. چنانچه نوشتهای متعلق به شماست و مایل نیستید در آرشیو باقی بماند، میتوانید از طریق گزینهٔ «گزارش» در زیر همان نوشته، درخواست حذف آن را ثبت کنید.
ثبتنام و ارسال نوشته در این وبسایت امکانپذیر نیست. چنانچه نوشتهای متعلق به شماست و مایل نیستید در آرشیو باقی بماند، میتوانید از طریق گزینهٔ «گزارش» در زیر همان نوشته، درخواست حذف آن را ثبت کنید.
mz56mz
مرحوم سیروس قایقران، کاپیتان پیشین تیم ملی ایران محبتش فراتر از اینها بود. او مردم را دوست داشت و مردم هم او را از ته دل دوست داشتند و اگر نامش را در ورزشگاهها فریاد میزدند به خاطر لیدرها یا افرادی خاص نبود. مردم دوستش داشتند و در کنار فوتبال با او زندگی می کردند.
سیروس از زمینهای خاکی کلویر بندر انزلی به سطح اول فوتبال ایران رسید همان جایی که حالا مزار خودش و پسرش است.
قایقران ماهر و با صلابت انزلیچیها، اولین کاپیتان شهرستانی تیم ملی ایران بود. مرحوم پرویز دهداری همان مربی که او را بعد از مرگش! اسطوره اخلاق نامیدیم بازوبند را در سال ۱۳۶۶ بر بازوی قایقران بست.
قایقران در یکم بهمن ماه 1340 در بندرانزلی به دنیا آمد و در 100مسابقه ملی که 43بازی آن رسمی بود حضور داشت.
قایقران در 21بازی کاپیتان تیم ملی بود و 14گل نیز برای تیم ملی به ثمر رساند. قایقران در سال 1369 تیم ملی ایران را با گلهای زیبایش پس از 16 سال به قهرمانی در بازیهای آسیایی پکن رساند.
اما آنچه سیروس را محبوب فوتبالدوستان کرد افتخارات ورزشیاش نبود، بلکه اخلاق و مردمداریاش بود که قایقران را جاودانه کرد. او یک ورزشکار کامل بود.
فوتبالیستی که بدون حضور در پرسپولیس و استقلال محبوب فوتبالدوستان ایرانی شد و این خود نشانگر منحصر به فرد بودن قایقران است.
بهمن صالحنیا که زمانی مربی قایقران در ملوان بود و اکنون مدیرعامل این باشگاه است در مورد قایقران میگوید: "من همیشه قایقران را مثل فرزندم دوست داشتم. او با آن چهره خندان و سیه چهرده خود به ما پیوست. بچه بسیار محجوب و خجالتی بود. او افتخار زیادی برای ما آفرید اما متاسفانه هرگز از تمام توان خود استفاده نکرد. به او گفتم تهران نرو. آنجا آدم ها همدیگر را نمی شناسند و رقابت ناجوانمردانه زیاد است. پیشنهاد کردم به لیگ ترکیه برود.من نمی بخشم آنهایی را که با راه انداختن تیمهای کذایی و بی هویتی چون کشاورز و بانک تجارت و...راه تاسیس کردند و تیمهای ریشهدار را به دردسر و سختی انداختند."
۱۸ فروردین ۷۷ او در جاده تهران رشت در یک تصادف رانندگی دار فانی را وداع گفت. سیروس قایقران و پسرش راستین به دیار باقی شتافتند. تا فوتبال انزلی برای اینکه به داشتن چنین اسطورهای افتخار کند هر ساله تندیس قایقران را به بهترین بازیکن انزلی اهدا میکند.
یاد سیروس گرامی باد او قایقرانی بود که محبوب فوتبال ایران شد. قایقرانی که با رفتنش از قدرت بالهای قدرتمند قوی سپید کاسته شد و فراغش دل میلیون ها ایرانی را به درد آورد.
او از میان ما رفت،اما پس از گذشت 14 سال از رفتنش همچنان یاد و خاطره میان ایرانیها به ویژه هواداران ملوان زنده است. او به عشق قوهای سپید فوتبال را شروع و با همین عشق پروازش را ابدی کرد تا مرد شماره 9 و تاریخ ساز فوتبال کشورمان در تاریخ جاودانه شود.
دلشاد
maryamlondon1
arash52
sib
بندری
بچه مثبت
در جستوجوي اين كه چرا سيروس قايقران به مردي فراموشناشدني در فوتبال ايران تبديل شده ، نگاه به فوتبال او يا شناسايي رفتارهاي ورزشي و اجتماعياش كافي نيست . انگار دليل ديگري دارد ؛ اين ماندگاري عجيب در طي سالهاي سال .
انزليچيها از فوتبال خود مراقبت ميكنند ، از تيم شان ، از ستارههايشان ، از همه نشانههاي ملوان . نتيجه اين مراقبت زنده ماندن ملوان در اوج بحرانهاي مالي در دهههاي متوالي بوده . انزليچيها ، ملوان را و همه نشانههاي ملوان را با چنگ و دندان حفظ كردهاند ، همچون كشيدن تور ماهي از دريا . ملوان هميشه دچار بحرانهايي ميشود كه از تيمهاي ديگر در چنين بحرانهايي چيزي باقي نميماند اما ملوان از اين بحرانها مي گذرد و اين محصول پايبندي هواداران ملوان به تيم شان است .
در چند 10 كيلومتري بندرانزلي، در رشت كه مركز استان هم هست ، هميشه فوتبال روي هواست ! يك روز استقلال رشت ، يك روز استقلال شهرداري رشت ، يك روز پگاه ، يك روز داماش و در اين ميان سپيدرود رشت نيز هميشه در دستههاي پايينتر دست و پا ميزند . در فوتبال رشت اسپانسري پيدا ميشود كه تيمي با پيشينه استقلال رشت را به دليل تعلق خاطر شخصياش به پرسپوليس ، با پيراهن قرمز به ميدان ميفرستد و...
در بندرانزلي اما كدام اسپانسر ميتواند حتي فكر كند كه رنگ پيراهن ملوان را تغيير دهد ؟ در رشت برجستهترين چهرههاي فوتبال شهر مثل اميد هرندي ، امير افتخاري ، بهزاد داداشزاده ، هادي طباطبايي و... خانهنشين هستند اما در بندرانزلي هرگز ممكن نشده كه يك مربي غيربومي روي نيمكت ملوان بنشيند . ملوانيها تيم را به فرهاد پورغلامي هم ميسپارند اما به مربي غيربومي فكر نميكنند ، آن هم در روزگاري كه اين دست بوميگراييها ، غيرحرفهاي معنا ميشود .
انزليچيها از فوتبال خود مراقبت ميكنند، از ملوان و از نشانههاي ملوان . زنده ماندن نام سيروس بيترديد محصول اين سختكوشي انزليچيها در مراقبت از نشانههاي ملوان است . سيروس ، نشانه ملوان شده ، مثل قو كه نشانه ديگر اين تيم است و شكارش ممنوع . همچون بوميگرايي كه نشانه ديگري است و راه ندادن به مربي غيربومي كه انزليچيها در آن ركورددار شدهاند .
سيروس اگر اهل بندرانزلي نبود ، حتي اگر باز هم نخستين كاپيتان تيم ملي از يك تيم شهرستاني ميشد ، حتي اگر باز هم فوتبالش تا آن اندازه «مردانه» بود ، هرگز حتي پس از مرگي نابهنگام ، تا اين اندازه در يادها زنده نميماند .
سيروس قايقران فراموش نميشود ، مثل ملوان ، مثل پيراهن ملوان با آن طرح ملوانياش ، مثل همه عشقي كه به فوتبال در انزلي مييابيد . حالا چه اهميتي دارد كه منطقه آزاد همچنان اسپانسر ملوان باشد يا نه . حالا چه اهميتي دارد كه درياي ملوان توفاني باشد . اين ماهيگيرها در توفان هم پارو ميزنند .
عكس سيروس اگر در قدم به قدم خيابانهاي انزلي نصب نميشد ، اگر انزليچيها عكس سيروس و راستين را به نشانه عشق به فوتبال همه جا به نمايش نميكشيدند ، حالا شايد اسم تيم ملوان ، داماش بود و رنگ پيراهنش نيز قرمز !
هم سيروس در زنده ماندن ملوان بدون دست خوردن نام و نشانش تا همين امروز ، نقش داشته و هم انزليچيها نام سيروس را با همه نيكيهايش در يادها زنده نگه داشتهاند . در اين معامله بازندهاي پيدا ميكنيد ؟
میرسد روزی کــه مــا در خاطـرات ..... موجـب خنـدیـــدن و غـــم میشویم
گاه گاهـی یـــاد مـا کـن ای رفیـــق ..... میرسد روزی که بیهم میشویم
garfild
نغمه
بهونه
ژنرال
فینال بازی های آسیایی پکن، لباس سبز عابدزاده و پنالتی قایقران خوب یادمه.
در کل، بین فوتبالیست های نسل قدیم، فوتبالیست های اخلاقی تر و مردمدار تر ، بیشتر پیدا میشدن.
کشتی هم همین طوره.
شاید تو همه رشته های ورزشی همین طور باشه.
gilas
shaparak64
آخرین ورود: امروز, 07:39
شما در حال مشاهده نسخه کامل سایت هستید. ←نسخه موبایل→