مادر
بانوی بی نظیری
که می تواند
از فرسنگ ها فاصله
غم نهان
در چشمانت را بخواند..

گاهی بی طاقتی میکنی
گاهی ناسازگاری
گاهی لجباز میشوی
چقدر آشنا می زند رفتارت
چون کودکی هایم شده ای
آن زمان تو صبورانه و با مهربانی
در برابر ناملایمت هایم مادری میکردی
حال نوبت من است
مرا با درد زائیدی
با دردهایم ساختی
و با درد دلواپسی برای سلامتیم هروز بدرقه ام می کنی
و دلتنگ چشم انتظارم می مانی که جگر گوشه ات خار به پایش نرود . . .
جرعه جرعه همراه شیرت محبت را با طعم عسل در کامم ریختی
و هنوز جرعه جرعه ی جان شیرینت را وقفم میکنی. . .
چه شب هایی که تا صبح در بستر بیماریم بیدار نشستی
و خواب را به چشمت حرام کردی که کودک نوپایت باز هم پا بگیرد
چه روزهایی که لقمه لقمه از دهان خود گرفتی که در دهان طفلت گذاری
و با چشمان مهربانت
نظاره گر جویدن لقمه هایی بودی که خود از پی نخوردنشان دل ضعفه داشتی . . .
جوانیت را بپایم ریختی که جوانیم را ببینی
و گاهی جوانی کنم و دلت را به درد آورم
مادرم.....
حس میکنمت در شریان های عاطفی لحظه هایی که از خم به ابرو آمدنت،
اشک بر چشمانم می نشیند
و بغض که میکنم،
تو هنوز هم با اینکه به قول خودت مردی شده ام،
مادرانه سرم را به دامن میگیری...
صورت مهربانت الهه ی عشق است و وفا
مقامت را پرستش میکنم
وجودت را می پرستم
در برابرت زانو می زنم خاک پایت را می بوسم
مادرم.....
تو در هر حال که باشی
پروردگار منی
من تو را می پرستم

مادرم دوستت دارم