مراسم سنتی مذهبی ورف چال هرسال اردیبهشت ماه در دامنه قله دماوند در منطقه "اسک وش" از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل برگزار میشود که در این روز زن سالاری حاکم است . در این مراسم علاوه برمردم روستاهای لاریجان، هموطنان زیادی از سراسرکشور برای تماشای آیین سنتی ورف چال به این منطقه سفر کردند.
براساس رسم در برگزاری مراسم ورف چال، مردها اجازه دخالت دارند و خانم ها در روستای اسک لاریجان اجازه حضور هیچ مردی را در این روز نمی دهند.
مراسم آیینی سنتی ورفِ چال که حدود 800 سال قدمت دارد، در یکی از جمعه های نیمه دوم اردیبهشت ماه برگزار می شود، که به علت پیشنهاد اهالی روستای اسک و حفظ این آیین سنتی و به دور از ورود برخی افراد غیر مسئول، مراسم به جای روز جمعه در روزهای وسط هفته برگزار می شود.
ورف چال ریشه تاریخی و مذهبی دارد و پیشینه این مراسم به دوره آل بویه تبرستان باز می گردد.
اهالی روستای اسک براساس رسم و سنت قدیمی در منطقه اسک وش با جدا کردن تکه های برف و حمل آن حدود یک کیلومتر به سمت گودالی که حدود 10متر ارتفاع و یک متر عمق دارد، گودال را پر از برف می کنند و معتقدند برای ذخیره و تأمین آب در فصل گرم سال برای رهگذران و حیوانات منطقه قابل استفاده است.
حضور افراد با گروه های سنتی متفاوت در این مراسم درنوع خود و حجم برفی که بر دوش می گیرند جالب توجه است.
پس از پر شدن برف در گودال، افراد در یک سفره بزرگ که حاشیه گودال پهن می شود با غذاهایی که عمدتا سنتی است، جشن می گیرند.
زن سالاری یک روزه در روستای آب اسک
نمایش یا پنهان متنیکی دیگر از برنامه هایی که در این روز در ارتباط با مراسم ورف چال برگزار می شود، اجرای برنامه زن شاهی است.
در این روز زنان اسک در روستا می مانند و مردان در پی برگزاری مراسم برف چال از روستا خارج می شوند. زنان روستا به صورت موقت زمام امور روستا و به اصطلاح حکومت را در دست می گیرند.
برای تحقق بخشیدن به هدف خویش از میان خود حاکمی بر می گزینند تا به نظام حکومتی که به طور موقت در روستا ایجاد شده سرو سامان دهند و این مراسم تا نزدیک ظهر ادامه دارد و با پذیرایی میهمانان با غذاهای متنوع سنتی که بر مبنای ادای نذورات بوده پایان می یابد.
مراسم آیینی سنتی ورف چال در مازندران، رسم ها و سنت های آیینی زمینه ساز تحول هنری در جامعه در حال پویش است، زیرا این رسوم و آئین ها که سینه به سینه منتقل شده حامل تاریخ، اندیشه و آرزوهای دیرینه مردمی است که نمایه رنج، کار، همیاری و پویایی هستند.
فرهنگ مردم با ارزش ترین نماد برای بررسی گذشته و شناخت روش های زندگی و آرمان یک ملت است.
جشن ها و آئینها و مراسمی که به تکرار انجام می گیرد به خاطر حفظ دستاوردهای فرهنگی گذشتگان است.
mz56mz
براساس رسم در برگزاری مراسم ورف چال، مردها اجازه دخالت دارند و خانم ها در روستای اسک لاریجان اجازه حضور هیچ مردی را در این روز نمی دهند.
مراسم آیینی سنتی ورفِ چال که حدود 800 سال قدمت دارد، در یکی از جمعه های نیمه دوم اردیبهشت ماه برگزار می شود، که به علت پیشنهاد اهالی روستای اسک و حفظ این آیین سنتی و به دور از ورود برخی افراد غیر مسئول، مراسم به جای روز جمعه در روزهای وسط هفته برگزار می شود.
ورف چال ریشه تاریخی و مذهبی دارد و پیشینه این مراسم به دوره آل بویه تبرستان باز می گردد.
اهالی روستای اسک براساس رسم و سنت قدیمی در منطقه اسک وش با جدا کردن تکه های برف و حمل آن حدود یک کیلومتر به سمت گودالی که حدود 10متر ارتفاع و یک متر عمق دارد، گودال را پر از برف می کنند و معتقدند برای ذخیره و تأمین آب در فصل گرم سال برای رهگذران و حیوانات منطقه قابل استفاده است.
حضور افراد با گروه های سنتی متفاوت در این مراسم درنوع خود و حجم برفی که بر دوش می گیرند جالب توجه است.
پس از پر شدن برف در گودال، افراد در یک سفره بزرگ که حاشیه گودال پهن می شود با غذاهایی که عمدتا سنتی است، جشن می گیرند.
زن سالاری یک روزه در روستای آب اسک
نمایش یا پنهان متن
یکی دیگر از برنامه هایی که در این روز در ارتباط با مراسم ورف چال برگزار می شود، اجرای برنامه زن شاهی است.در این روز زنان اسک در روستا می مانند و مردان در پی برگزاری مراسم برف چال از روستا خارج می شوند. زنان روستا به صورت موقت زمام امور روستا و به اصطلاح حکومت را در دست می گیرند.
برای تحقق بخشیدن به هدف خویش از میان خود حاکمی بر می گزینند تا به نظام حکومتی که به طور موقت در روستا ایجاد شده سرو سامان دهند و این مراسم تا نزدیک ظهر ادامه دارد و با پذیرایی میهمانان با غذاهای متنوع سنتی که بر مبنای ادای نذورات بوده پایان می یابد.
مراسم آیینی سنتی ورف چال در مازندران، رسم ها و سنت های آیینی زمینه ساز تحول هنری در جامعه در حال پویش است، زیرا این رسوم و آئین ها که سینه به سینه منتقل شده حامل تاریخ، اندیشه و آرزوهای دیرینه مردمی است که نمایه رنج، کار، همیاری و پویایی هستند.
فرهنگ مردم با ارزش ترین نماد برای بررسی گذشته و شناخت روش های زندگی و آرمان یک ملت است.
جشن ها و آئینها و مراسمی که به تکرار انجام می گیرد به خاطر حفظ دستاوردهای فرهنگی گذشتگان است.
نغمه
sib
دلشاد
مامي
عمو جان کاش به صورت دائم و و در همه جا زمام امور در دست زنان بود
ممنون مطلب جدیدی بود
نخبه
مراسم جالبیه ممنون عمو زحمت گذاشتن تاپیک امسال رو دوش شما بود
نخبه
mz56mz
بايد از گندم خانم پرسيد عمو جان
ماهی
ممنون عمو جان
gilas
حورا
sotude
arash52
مرسي عمو جون
آخرین ورود:
شما در حال مشاهده نسخه کامل سایت هستید. ←نسخه موبایل→