▧ تصویر در دسترس نیست

شبی از شبها، شاگردی در حال عبادت و تضرع وگریه و زاری بود.



در همین حال مدتی گذشت، تا آنکه استاد خود را، بالای سرش دید، که با تعجب و



حیرت؛ او را، نظاره می کند !



استاد پرسید : برای چه این همه ابراز ناراحتی و گریه و زاری می کنی؟



شاگرد گفت : برای طلب بخشش و گذشت خداوند از گناهانم، و برخورداری از لطف



خداوند!



استاد گفت : سوالی می پرسم ، پاسخ ده؟



شاگرد گفت : با کمال میل؛ استاد.



استاد گفت : اگر مرغی را، پروش دهی ، هدف تو از پرورشِ آن چیست؟



شاگرد گفت: خوب معلوم است استاد؛ برای آنکه از گوشت و تخم مرغ آن بهره مند شوم .



استاد گفت: اگر آن مرغ، برایت گریه و زاری کند، آیا از تصمیم خود، منصرف خواهی



شد؟



شاگردگفت: خوب راستش نه...!نمی توانم هدف دیگری از پرورش آن مرغ، برای خود،



تصور کنم!



استاد گفت: حال اگر این مرغ ، برایت تخم طلا دهد چه؟ آیا باز هم او را، خواهی کشت، تا



از آن بهره مند گردی؟!



شاگرد گفت : نه هرگز استاد، مطمئنا آن تخمها، برایم مهمتر و با ارزش تر ، خواهند بود!



استاد گفت :



پس تو نیز؛ برای خداوند، چنین باش!



همیشه تلاش کن، تا با ارزش تر از جسم ، گوشت ، پوست و استخوانت؛



گردی

.

تلاش کن تا آنقدر برای انسانها، هستی و کائنات خداوند، مفید و با



ارزش شوی



تا مقام و لیاقتِ توجه، لطف و رحمتِ او را، بدست آوری .



خداوند از تو گریه و زاری نمی خواهد!



او، از تو حرکت، رشد، تعالی، و با ارزش شدن را می خواهد ومی



پذیرد





« نه ابرازِ ناراحتی و گریه و زاری را.....!!!»