تا همين چند دقيقه پيش که حضور شريف‌مان در جريان امور قرار نگرفته بود، فکر مي‌کرديم از کل چيزهاي عالم همه چيز پر است و فقط رودخانه زاينده رود خالي است و ايضا جيب خود حقيرمان! ولي از يکي 2 دقيقه پيش که 2 عدد خبر زير را شنيديم و توي جريان آمديم، علاوه بر جيب، مغز و دل‌مان هم خالي شد! به راستي که گاهي اوقات در اداره امور کشور با چه کمبودهايي که مواجه نمي‌شويم! هم اينک از جمله کمبود «دانشجو» و کمبود «مستاجر«! آن هم در صورتي که فکر مي‌کرديم بعد از زغالسنگ که در کشور زياد داريم، دومين چيز زيادمان دانشجو است، البته به غير از آن 2 دانشجوي معروف! به هر جا هم که نگاه مي‌کرديم فقط مستاجر مي‌ديديم آن هم از نوع آسمان جُل و آسيب پذيرش! ولي با اين حال مدير کل ارزيابي وزارت علوم گفت: 500 هزار صندلي در دانشگاه‌هاي دولتي «خالي» است. وزير راه و شهرسازي (ماره*) هم گفت: يک ميليون و 660 هزار خانه «خالي» در کشور وجود دارد!

اما فرق اصلي ما با همگان اين است که فقط غرولند نمي‌کنيم و هميشه راه‌حل هايي هم ارائه مي‌دهيم، اين شما و اين هم راه‌حل‌هاي ما:

- صندلي‌هاي خالي را به يکي از کلاس‌هاي دانشگاه منتقل کنند و به صورت گردالي دور هم بچينند، شايد با اين کار بتوان محافل عقد و عروسي را برگزار کرد، البته از آن جا که دفاتر ثبت ازدواج هم خالي است و جوانان به‌دليل نداشتن خانه، شغل و تحصيلات نمي‌توانند ازدواج کنند در نتيجه باز هم صندلي‌هاي مذکور خالي مي‌مانند، مگر همان جا يک جيگرکي داير شود!

- هر دانشجو اجازه داشته باشد يک نفر همراه (ترجيحا داداش کوچيکه‌اش) را با خود به دانشگاه ببرد.

- صندلي‌هاي خالي را به خانه‌هاي خالي ببرند تا علاوه بر حل شدن مشکل خالي بودن خانه‌ها، بتوانيم دانشگاه‌هاي ديگري چون «پيام دور»، «خودماني» يا کاربري داير کنيم و مقداري دانشجوي پولي را بر روي صندلي‌ها بنشانيم تا مشکل صندلي‌هاي خالي هم حل شود!