زاده ي فصل بهارم

وليك ميدانم،صفحه ي زندگي ام

همه تكرار جفاست

ودگر ميدانم،هق هق گريه ي من

ريتم گيتار من ست

نغمه ي زندگي ام را

آه هايي به جنس حسرت

با صدايي خيس و ابري ميخوانند

فصل پاييز است

آسمان گلگون است

برگهاي زير پايم ازجفا مي نالند

و دوباره من تورا مي بينم

خيره در چشمانم ميماني

غافل از اينكه در دلم غوغاست

و درون آينه چشمانم

عشق را ميتوان باور كرد

فصل زرد زندگي را ميتوان

با قلمي سبز نقاشي كرد

ودر اين هنگام است كه تو

پنجره روشن فردا را به رويم مي بندي

بي صدا مي روي و

خش خش برگهاي پاييزي در فضا مي پيچد

و دوباره من و آن واژه ي گنگ

واژه اي كه تا آسمان سنگين است

انتظار

دشنه ي زهر آلود زمان