همان‌طور که احتمالا به احتمال قوي مي‌دانيد - که اگر نمي‌دانيد محتمل با جناب خواجه حافظ شيرازي قوم و خويش هستيد- مدتي است که نامه‌*نگاري بين «رئيس» و «رئيس» و ايضا «بازيگر» و «فوتباليست»رواج يافته است،

اين نامه‌ها عموما به دليل گران شدن کاغذ و چسب و پاکت و همچنين خشک شدن آب دهان در فضاي مجازي نوشته شده و به صورت «سَروا» ارسال مي‌شوند به نحوي که قبل از آن‌که مخاطب اصلي، نامه را بخواند همه افراد جامعه جز - جناب خواجه که اينترنتش قطع مي‌باشد - از محتويات نامه مطلع مي‌شوند!

اما از آن جا که نوگُلان دانش‌آموز با خواندن اين نامه‌ها در سرگرداني به سر مي‌برند که «آن‌چه در باب اصول نامه‌نگاري اداري در مدرسه خوانده‌ايم با آن‌چه که در سايت مي‌خوانيم متفاوت است، چرا آيا؟!» خود حقيرمان آموزش فشرده نامه‌نگاري به روش نوين را در ادامه شرح مي‌دهد به شرطي که قول بدهيد از نوشتن اين نوع نامه براي پدر، برادرِ پسر عمو، دختر کوچه بالايي و ... خودداري کنيد!

شروع نامه بهتر است محترمانه باشد تا احساسات مخاطب پاک به بازي گرفته شود. «خدمت برادر عزيز»، «کوچولو سلام» و «به به چه سري، چه صدايي» مي‌تواند شروع خوبي باشد. در اواسط نامه يک سري چيزهاي مخفي را رو کنيد يا حتي بسازيد که در انداختن فک طرف مقابل و سرخ شدن گونه‌هايش موثر باشد، مثلا بنويسيد «يادته پيارسالا سر زنگ هندسه دم گوشم گفتي دماغ معلم بيييييييييب»

در پارگراف آخر نامه هم بنويسيد: «اي نامه که مي‌روي به سويش، از جانب من بگير حالش!» ولي اگر محتويات نامه چيزي در مايه‌هاي «فدايت بشود 2 چشم قربانش»، «بي‌تو عمرا چرا که نه نفس» و از اين قبيل مسائل مي‌باشد مي‌توانيد از عبارت «نرو تو هم مث من نمي‌توني طاقت بياري رفيق» استفاده کنيد!

-----------------------------

* نامه در گذشته با پر کبوتر يا چغک بر روي پوست آهو يا قورباغه نوشته مي‌شد و توسط چاپاري الاغ سوار به دست گيرنده محترم مي‌رسيد!