این شعر را دادم بیکی از دوستانم برایم خطاطی کرد و آنرا داخل راهرو روی دیوار
نزدیک در خروجی منزلم آویزان کرده ام و گاه گاهی در مواردی مخصوص آنرا میخوانم . وقتی
دوستان مطالبی را از قبیل : راههای موفقیت ، موفقیت پله پله ، چطور با نا امیدی مبارزه کنیم،
ده بیست تا روش پولدار شدن ، خلاصه وووووو را میخوانم آنها آرام بخش و عالی است :
ولی وقتی بعضی انسانها افکارشان برای یک زن بخت برگشته یا بهتر بگویم (بختش رابرگرداندند) و
فقیر و گرسنه بناچار فاحشه یا فاحشه اش کردند ، این قضاوتهای غیر منطقی و خون
بجای اشگ آور و خنجر دو تیغه زهر آلود تا اعماق قلبها فرو بردن و دردناک ووووووو ، دگر در
مغز جای خالی برای فکر کردن نمی گذارد ، در نتیجه همش زمزمه میکنم و میگویم:

نمیدانم ، نمیدانم ، نمیدانم