هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
که هم ناديده می‌بينی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامتگو ، چه دريابد ميان عاشق و معشوق
نبيند چشم نابينا ، خصوص اسرار پنهانی

بيفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعه دلقش هزاران بت بیفشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را ، يک نفس بنشين گره بگشا ز پيشانی

ملک در سجده آدم ، زمين بوس تو نيت کرد
که در حسن تو لطفی ديد ، بيش از حد انسانی

چراغ افروز چشم ما نسيم زلف جانان است
مباد اين جمع را يا رب ، غم از باد پريشانی

دريغا ، عيش شبگيری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل ، مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طريق کاردانی نيست
بکش دشواری منزل به ياد عهد آسانی

خيال چنبر زلفش فريبت می‌دهد ، حافظ
نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی

"حافظ"