قلم بر قلب سفید کاغذ می گذارم و انشا را آغاز می کنم.

من همیشه به این حرف پدرم فکر می نمودم که به من می گفت تو هیچ وقت آدم نمی

شوی ، آدم باید با کمالات باشد.

مادرم می گفت بچه ی من بچه ی با کمالاتی است ولی من هیچ وقت نفهمیدم چون هر

چه فکر می کنم ، اسم فامیل هیچکدام از دوستان من کمالی نیست!


مادرم می گوید که راه های زیادی برای رسیدن به کمال هست.ولی من اینگونه فکر نمی

نمایم چون آقا کمال بقال سر کوچه ی ماست و یک راه بیشتر برای رسیدن به او نیست و

آن هم رد شدن از جلوی مغازه ی حبیب صافکار که آن هم خیلی دردسر دارد چون حبیب

صافکار خیلی آدم بداخلاقی می باشد و هی به ما فحش های رکیک می دهد...


البته به نظر من راه های رسیدن به کمال برای دخترها و پسرها متفاوت می باشد...

چون دختر اصغر آقا همش برای رسیدن به کمال پسر حبیب صافکار تلاش می کند و یک

بار نامه ای را به من داد که به کمال برسانم.بیچاره هر چقدر که تلاش می کند که به

کمال پسر حبیب صافکار برسد نمی شود چون کمال پسر حبیب صافکار خودش می

خواهد به منیره دختر همسایه مان برسد...که او هم نمی تواند چون منیره اصلا به کمال

راه نمی دهد و من فکر می کنم برای همین است که راه رسیدن به کمال سخت است ،

چون همه تلاش می کنندولی هیچکس به هیچ جایی نمی رسد..........!!!

من هر چه فکر کردم به این نتیجه رسیدم که آدم برای رسیدن به کمال نباید خیلی زور بزند.



این بود انشای من.