روزی تمامی اندوهم را در حریر اشکهایم خواهم پیچید و به سوی پکن روانه خواهم کرد .

جدّ بزرگوارم ، نیستی تا ببینی چه می کشم از بی مهری ایام و چشم بادامی های
شرق دور! اینجا بازاری شده پر از کالای چین و یه گمانم کم کم حس می کنم چشمانم
در حال تنگ شدن و قد و قواره ام در حال آب رفتن است.
زبانم دارد لهجۀ چینی می گیرد و حرف ( چ ) مثل َبختک افتاده بر سر زبانم .دیروز در
دکان مشهدی باقر ، سوپر مارکتی محلّه ،حرف از ماست کیسه ای چین بود و شیر
پر چرب گاوهای پکنی.

آدمی وطن پرست، روزی از راه دلسوزی به من گفت : کالای چینی را نخرید و تحریم
کنید . بنده هم گفتم به روی چشم.
دیروز برای خریدن کادویی نا قابل رفته بودم به یک لوکس فروشی . به هر چه دست
زدم فروشنده گفت چینی است . آخر ُکفری شدم و گفتم در اینجا چه چیزی چینی
نیست؟ که طرف نیشش تا بنا گوش باز شد و گفت : فقط من و جنابعالی ..
دیدم حرف حساب می زند . مانده بودم سر گردان و معطل و خانم بنده از داخل ماشین
دائم بوق را به صدا در می آورد که عجله کنم .منهم به ناچار یک عدد مجسمه بودا
خریدم و از دکان زدم بیرون .
در منزل همشیره وقتی دانستند هدیۀ ما خارجی است
باز نکرده چنان ذوق زده شدند که نزدیک بود از شدت فشار وارده بر جعبه کادو ،
مجسمه خرد و خاکشیر شود.

داشتم توی خیابان از بیکار ی، پشت ویترین مغازه ای َسرک می کشیدم . پر بود
از انواع و اقسام تلفن با سیم و بی سیم . آن طرف تر مردی نشسته بود و کفشی را
واکس می زد. بوی واکس، مجدد مرا به یاد چین و کفشهای یک بار مصرف آنها انداخت.
اینجا بود که افکارم مرا ُبردکنار در خانۀ جدّ مرحو مم و کفشهای مشکی اشان که
سالها دوام داشت و ما بچه ها با دیدن آنها پشت در هر خانه ای می فهمیدیم که
ایشان آنجا تشریف دارند ...

مدتهاست خواب و خوراک از من گرفته شده . توی رویاهایم می بینم که دارم در
خیابانهای شانکهای قدم می زنم در حالیکه دست یک پسر بچۀ چینی را گرفته ام و
کنارم یک زن چینی در حال صحبت با یک گوشی است و سفارش ساندویج مار ماهی
وسس خزۀ دریایی را می دهد . البته در همین مواقع ناگهان صدای خانم بنده هم به
گوش می رسد که می گوید : چقدر می خوابی پاشو . باید نان بخری برای صبحانه.

همه جا بوی چین گرفته . ولله من هوای وطنم رو یادم رفته چه بویی می داد. به گمانم
چند وقت دیگه هوا را هم باید از چین وارد کرد . انواع و اقسام .بدون سرب ..با سرب .
هوای بارانی. هوای یک بار تنفس..
هوای عطری و هوای عاشقی....هوای مساعد و نا مساعد و.....

الان هم از طریق یک لپ تاپ مارک معروف دنیا اما سفارش شده و ساخت دست مبارک
چینی هاست که با آن دارم کلمات را ردیف می کنم تا به ُخورد خوانندگان بدهم.

پی نوشت: حرف بسیار است و سرزمین چین مردمانی دارد بسیار کوشا و صبور و کاری و کم خرج و کم خواب و کم خوراک وووووو کاش ما هم لا اقل کمی از آن کم ها را داشتیم تا آنها این طور بازار ما را قبضه نمی کردند. نظر شما چیست؟ در این میان ،مقصّر چه کسی است ؟ اگر خواستید جواب دهید وگرنه خودتان می دانید و چینی ها....