آسمانی ترین نگاه ، چشمان توست

و سبز ترین لباس ، َردای متبرک تو.

آمدنت رویایی شده که هر شب خوابش را می بینم.


پنجره ها را باز گذاشته ام ...شاید نسیم از کوی تو خبری آورد ...اینجا که همه بی خبرند و خواب!!!


یک سفر و هزاران نگاه منتظر...این است نتیجۀ رفتن تو و نیامدنت ...باز دوباره کی بهار خواهد شد .


[center]▧ تصویر در دسترس نیست

کجا پیدا کنم شانه های محکمی برای گریه هایم و دستهای گرمی برای سردی انگشتانم ؟!



اعتقاداتم را در حریر سبز ی پیچیده ام و کنار کتاب خداوند ، در طاقچۀ خانه گذاشته ام. بیا و با لمس آن ، قسم هایت را دوباره تکرار کن ...


وقتی راه میروی ، گاهی به عقب هم نظری بینداز. شاید پشت سرت کسی باشد که زمانی ، سایه بانش بودی.


سر به زیر خواهم ماند مثل درخت سیبی که ُپر بار است، اما از سنگینی داشته هایش خم شده نه از بی مایگی...




زمان.../ اندکی صبر کن... /در این سرزمین ، من اندکی مهربانی ، یک دفتر شعر و یک نگاه منتظر جا گذاشته ام ...




خیالت را مدتهاست از دهنم پاک کرده بودم ...نمی دانم باز کدام از خدا بی خبری تو را یادم انداخت ...