نگاه منتظرم

در امتداد اولین خیابان خاطرات

جا مانده ...

بیهوده سعی نکن

بیادم بیاوری

روزهای گذشته را ...

می دانی ؟صبوری ام را فروخته ام

به اولین رهگذر ی که در کنار پنجره

سلامم داد ...

غریبه ای بود که به دنبال عشق می گشت

و من کلمۀ دروغ را

با لبهایم

برایش هجّی کردم.

غروب آمده بودی

تا با دستهایت آشتی کنم

در حالیکه

باران بر گونه هایم ُسر می خورد

و نسیم موهایم را به بازی گرفته بود ...

مثل همیشه از روی حسادت گفتی :

من با آنها مهربانترم ...

نمی دانم چرا

هنوز باور نکرده ای

در پاکی باران

و مهربانی نسیم

شکی نیست !

اینک قلبم تردید دارد

در پیوند با تو ...

نمی دانم ،شاید بک روز

دوباره بتوانی لبخند را

روی لبهای بسته ام

نقاشی کنی.