وقتی عطر شکوفه ها در فضای خانه پیچید

و تو آمدی با یک سبد پر از سیب ، باز هم لبخند زدم .

صدایت ترانۀ شاد قمریان مست را تداعی می کرد ، ای همه صدایت ترانه.

تو در قلبم ، رگهای سرخ زندگی را به رنگ شقایق ها پیوند زده ای .

تو می خندی همراه با رقص نسیم که در لا بلای گیسوانت حرکت می کند .

تو در ثانیه های نفسهایم ، هوای تازه ای !

بیهوده در آینه ها به دنبالت بودم ای همدم تنهائیم . چراغانی لاله های

خانه را ببین که ورودت را با نور تهنیت می گویند .

ستاره ها را بر دامنت خواهم آویخت اگر چشمانت با نگاهم مهربان شو ند

سنگ صبور سالهای رفتۀ زندگیم تو هستی..تنها تو .

لحظه ای کنار م بنشین ای همنشین همیشگی ام و سخن بگو با دلم

که دلتنگ شنیدنم . اینک دستهایم در طلب گرمای دستانت بی تاب است

و خانه ام بار دیگر رونق از وجودت گرفته .

بیا و تنهاییت را با من قسمت کن تا ما شویم نه من ....

بیا و پنجره های بسته را بگشا ی .پرده ها را به کناری بزن تا نسیم

آزادانه بچرخد و عطر گلهای بهاری را در فضا بپاشد .

بیا ای همدم تنهایی من.


پی نوشت:
تقدیم به تمام همسرانی که مفهوم وفاداری را آموخته اند وسایه های
قهر را در آسمان زندگیشان به آشتی تبدیل می کنند.



بعد از مدتی غیبت ، من هم فعلا آمدم سایت