پیکر «گابریل گارسیا مارکز» نویسنده فقید کلمبیایی برنده نوبل ادبیات روز پنج‌شنبه (28 فررودین) در میان انبوه جمعیت هواداران و اصحاب رسانه تشییع شد.

‌خبرگزاری‌های مختلف جهان تصاویری را از مراسم وداع با پیکر «گابو» منتشر کرده‌اند.

▧ 3 تصویر این بخش در دسترس نیستاین مراسم با حضور صدها خواننده آثار مارکز که گل‌هایی زردرنگ به دست داشتند، صورت گرفت. گل زرد در آثار این برنده‌ نوبل ادبیات نماد عشق ممنوعه به حساب می‌آید.

به گزارش رویترز، مارکز که عنوان بزرگ‌ترین نویسنده‌ ادبیات اسپانیولی‌زبان را یدک می‌کشید، در آخرین سال‌روز تولدش با کتی که یک گل زردرنگ در جیبش قرار داده شده بود، از خانه بیرون آمد و از هوادارن و گزارشگرانی که به دیدارش آمده بودند، ‌تشکر کرد.



▧ 4 تصویر این بخش در دسترس نیست

نویسنده بزرگی بوداهل کلمبیاکه صدسال تنهایی ازشاهکارهاشه

سخنان قصارزیادی دداره .بخصوص وصیت نامه اش خیلی جالب هست

متن وصیت نامه اش رو خیلی دوست دارم....

sarkaniemi,
داداشی منه دیگه.عزیزدل آبجیش هستش

به من کتاباش رسید

نمایش یا پنهان متن

وقسمتی از وصیت نامه اش:

اگر برای لحظه ای خداوند فراموش می كرد كه من پیر شده ام و به من كمی دیگر زندگی ارزانی می داشت، شاید تمام آنچه را كه فكر می كنم بازگو نمی كردم ، بلكه تأمل می كردم بر تمام آنچه كه بازگو می كنم. چیزها را نه بر مبنای ارزش آنها كه بر مبنای معنای آنها ارزش گذاری می كردم. كم می خوابیدم. بیشتر رؤیاپردازی می كردم، در حالیكه می دانستم كه هر دقیقه ای كه چشمانمان را می بندیم، 60 ثانیه نور را از دست می دهیم.

به رفتن ادامه می دادم آن هنگام كه دیگران مانع می شوند. بیدار می ماندم آن هنگام كه دیگران می خوابند. گوش می دادم هنگامی كه دیگران سخن می گویند و با تمام وجود از بستنی شكلاتی لذت می بردم.

اگر خداوند به من كمی زندگی می داد، به سادگی لباس می پوشیدم، صورتم را به سوی خورشید می كردم و روحم را عریان می كردم.

خدای من، اگر قلبی داشتم نفرتم را بر یخ می نوشتم و منتظر طلوع خورشید می شدم. با اشك هایم گل های رز را آب می دادم تا درد خارها و بوسه ی گلبرگهایشان را احساس كنم.

خدای من، اگر كمی دیگر زنده بودم نمی گذاشتم روزی بگذرد بی آنكه به مردم بگویم كه چقدرعاشق آنم كه عاشقشان باشم. هر مرد و زنی را متقاعد می كردم كه محبوبان منند و همواره عاشق عشق زندگی می كردم.

به كودكان بال می دادم امَا به آنها اجازه می دادم كه خودشان پرواز كنند. به سالخوردگان می آموختم كه مرگ نه در اثر پیری كه در اثر فراموشی فرا می رسد.

آه انسان ها، من این همه را از شما آموخته ام. من آموخته ام كه هر انسانی می خواهد بر قلَه كوه زندگی كند بی آنكه بداند كه شادی واقعی ، دركِ عظمت كوه است. من آموخته ام زمانی كه كودكی نوزاد برای اولین بار انگشت پدرش را در مشت ظریفش می گیرد، برای همیشه او را به دام می اندازد. من یاد گرفته ام كه انسان فقط زمانی حق دارد به همنوع خود از بالا نگاه كند كه باید به او كمك كند تا بر روی پاهایش بایستد. از شما من جیزهای بسیار آموخته ام كه شاید دیگر استفاده ی زیادی نداشته باشند چرا كه زمانی كه آنها را در این چمدان جای می دهم، باید با تلخ كامی بمیرم.

نمیدونم چیزیه که توی اینترنت پخش شده...