نسخه سبکتر سایت
جستجوی دقیق
آپلود سنتر
کیبورد فارسی
پستهای شما
تاپیکهای شما
اشتراکهای شما
پستهای جدید
انجمن بوف بوفی
صفحه اصلی
آبان
9
ساعت: (فنلاند)
امروز: یکشنبه، 9 آبان 1395 (30 اکتبر 2016)
Tänään: Sunnuntai, 30 Lokakuuta 2016
به آرشیو بوف بوفی خوش آمدید این مجموعه انجمن ایرانیان فنلاند (فروم iranian.fi) و شامل ۲۹۰٬۸۸۴ نوشته از ۱٬۱۷۷ نویسنده است که در فاصلهٔ بهمن ۱۳۸۹ تا بهمن ۱۳۹۵ منتشر شدهاند و بدون تغییر در دسترس قرار گرفتهاند.
ثبتنام و ارسال نوشته در این وبسایت امکانپذیر نیست. چنانچه نوشتهای متعلق به شماست و مایل نیستید در آرشیو باقی بماند، میتوانید از طریق گزینهٔ «گزارش» در زیر همان نوشته، درخواست حذف آن را ثبت کنید.
ثبتنام و ارسال نوشته در این وبسایت امکانپذیر نیست. چنانچه نوشتهای متعلق به شماست و مایل نیستید در آرشیو باقی بماند، میتوانید از طریق گزینهٔ «گزارش» در زیر همان نوشته، درخواست حذف آن را ثبت کنید.
بابک
مُغان (مفرد آن مُغ) بنا به روايتي در اصل طايفهاي از مادها بودند كه اجراي امورات مذهبي را بر عهده داشتند. با روي كار آمدن هخامنشيان مغان همچنان توليت امور مذهبي را حفظ كردند و عرصه فعاليت آنها ديگر منحصر به ماد نبود. در دوران ساسانيان مغ به پايينترين مرتبه از سلسله مراتب روحانيت زرتشتي اطلاق ميشد.
بعد از اسلام مغ معني اسرارآميزتري پيدا كرد و موارد استعمال آن گستردهتر شد و در نزد افراد به گونهاي با گذشته مجوسي و احياناً پررمز و راز ايران ارتباط پيدا كرد. همچنين مغ گاه دال بر روحاني زرتشتي در مفهوم كلي آن است. راجع به نقش مغان در تاريخ مذهبي ايران سخن بسيار گفته شدهاست.
هاشم رضي مينويسد، در ادوار قديم تاريخ ديني ايران باستان روحانيان آيينهاي گوناگون مغ ناميده شدهاند. مغان مادي و مغان مجوسي بجز از مغان ميترايي بودهاند. مغان ميترايي به موجب گاتها همان كَرَپَنها هستند. كرپانها يا مغان ميترايي همانهايي هستند كه در جريان اسلامي شدن ايران، انديشههاي گنوسي و عرفاني ويژه خودشان را در حكمت و عرفان ايران دوران اسلامي وارد كردند.
در مورد روزه در آيين زرتشت نيز بايد گفته شود كه روزه گرفتن و نخوردن آب و غذا بخاطر اينكه باعث سستي بدن و عدم فعاليت مفيد و كار روزانه مي شود ناپسند مي باشد. چون اين موارد در آيين زرتشت نكوهيده شده و بي كاري و تن پروري بشدت نهي شده است و. در ونديداد، فرگرد سوم فقره 33 نوشته شده: ‹‹ … آن كس كه سير غذا مي خورد، توانايي مي يابد كه نيايش بكند، كشاورزي كند و فرزندان به وجود آورد. جاندار از خوردن زنده مي ماند و از نخوردن مي ميرد.›› امابراي افراط نكردن در خوردن گوشت حيوانات روزهاي دوم و دوازدهم و چهاردهم و بيست و يكم هر ماه زرتشتيان از خوردن گوشت پرهيز مي كنند اين چهار روز متعلق به چهار امشاسپند وهمن ؛ماه و گوش و رام كه از ميان چهارپايان هستند مي باشد. رييس انجمن موبدان تهران(دكتر خورشيديان)، از اين رو، گفت: در اوستا مفهوم روزه به روزه باطني نسبت داده مي شود و روزه ظاهري وجود ندارد اگرچه امساك و تحت فشار قرار دادن جسم براي تمركز بيشتر بر اعمال و مناسك ديني عملي ستودني است. وي اظهار داشت: در عين حال در آيين زرتشت در 4 روز مخصوص در هر ماه هر نوع كشتار و قرباني كردن حيوانات و استفاده كردن از گوشت ممنوع است. دكتر خورشيديان در تشريح معناي روزه باطن گفت: ما زرتشتيان بايد در سه بخش معنوي “شنوايي”، “انديشه” و “حساس” هميشه روزه داشته باشيم يه آن معنا كه از طريق اين سه حس از نيكي دور نشويم و بخ “انديشه و حساس و شنوايي” مان هميشه سرشاز از نيكي باشد. رييس انجمن موبدان تهران افزود: همچنين در اوستا بر روزه بزرگتري تاكيد شده است و آن حفظ هفت عضو بدن، مشتمل بر دو چشم، دو دست، دو پا و زبان در تمام طول زندگي از هرگونه آلودگي است و اين هفت عضو هميشه بايد پاك نگه داشته شوند كه از اين عمل نيز تحت عنوان روزه ياد مي شود.
براي بررسي آئين قرباني در دين زرتشت بهتر آن است آن را در سه دوره قبل، همزمان و بعد از زرتشت بررسي كنيم:
الف- قبل از زرتشت:
در اين دوره ذبح قرباني وجود داشته است. آئين و دين رايج آن زمان مهرپرستي و ميترائيسم بوده و به گواهي تاريخ در اين كيش قرباني جايز بود. پيروان اين كيش به هنگام بهار گاوي را در معبد قرباني مي كردند. در اين دوره علاوه بر اهورامزدا چهارعنصر آفتاب و ماه، آب و خاك نيز مقدس شمرده مي شدند و براي آنها فديه وقرباني مي دادند.
ب- همزمان با زرتشت:
در زمان ظهور زرتشت اختلاف بسيار است و اين اختلاف زماني از 6500 تا 400 قبل از ميلاد مسيح را دربرمي گيرد ولي زمان ظهور زرتشت هرزمان بوده باشد ، به گواهي مطالب گاتاها( گفته هاي زرتشت) هرگونه ذبح حيوانات، قرباني كردن آنها و ساختن معبد ممنوع بوده است. چرا كه به اعتقاد ايشان چهارپاياني كه بشر را غذا مي دهند و براي او كار مي كنند بايد مورد احترام قرار گيرند.
زرتشت در گاتاها صريحاً اعلام مي كند: نفرين تو اي مزدا به كساني باد كه با تعليمات خود مردم را از كردار نيك منحرف مي سازند و به كساني كه حيوانات را با فرياد شادماني قرباني مي كنند.
در حقيقت چون آئين هاي چند خدايي پيش از زرتشت بر قرباني هاي متعدد و مكرر استوار بود زرتشت با ايجاد يك رفرم مذهبي، برخي آداب ورسوم مرسوم رايج زمان خويش را حذف و آئين جديدي بنيان نهاد.
ج- بعد از زرتشت:
بعد از مرگ زرتشت تعاليم وي تحت تأثير سنن جاري و احتياجات زندگي و تمايلات مومنين تغيير يافت و ذبح قرباني با مراسم شگفت آوري پاي به عرصه نهاد و تا آنجا پيش رفت كه زرتشتيان در مراسم و اعياد خويش از قرباني استفاده مي كردند. يكي از اين مراسم جشن مهرگان است ( به جا مانده از روزگاران مهرپرستي ) كه زرتشت با تمام نيرو با آن مخالفت ورزيده بود ولي معلوم نيست دوباره در چه عهدي و در اثر چه عواملي در بين زرتشتيان متداول شده است .
در قرن هاي اخير اغلب خانواده هاي زرتشتي ساكن ايران در جشن مهرگان گوسفندي را سر مي بريدند.
زرتشتيان ظاهراً تنها در جشن بهمنگان است كه از خوردن گوشت و قرباني خودداري مي كنند. زرتشتيان بهمن( وهومن) را فرشته مقرب اهورامزدا مي دانند و در عالم معنوي آن را مظهر انديشه نيك و دانش خداداد مي دانند. پاسباني چهارپايان سودمند در عالم جسماني به اين امشاسپند واگذار شده است و در اين روز زرتشتيان در جشن بهمنگان يا بهمنه كه در روز بهمن از ماه بهمن واقع مي شود از كشتار حيوانات و خوردن گوشت آنها خودداري مي كنند.
متعصبين آنها اين عمل يعني پرهيز از خوردن گوشت و كشتار گاو و گوسفند و مرغ و... را در همه روزهاي ماه بهمن ادامه مي دهند. در اينجا لازم به يادآوري است كه روزهاي وهمن(1) ماه(2) گوش(3) و رام(4) در نزد زرتشتيان بنام روزهاي نَبُر معروفند و هرماه در چهار روز نامبرده زرتشتيان نبرنگه نگاه مي دارند يعني از ذبح حيوانات و مصرف گوشت آنها خودداري مي نمايند.
با آنچه آمد به نظر مي رسد كه قرباني در دين اسلام خردمندانه و مقتصدترين آئين در ميان تمام اديان است. در دين اسلام تنها قرباني هاي واجب ، قرباني روز عيد قربان براي حاجيان و قرباني در پي نذر و قسم است. بقيه قرباني ها اعم از عقيقه كردن گوسفند براي بيمه كردن سلامت كودك و امثال آن مستحب است و از سوي ديگر تاكيدات مكرر شده است كه قرباني ها در ميان افراد بي بضاعت و خويشان تقسيم شود. كه اين مسئله در مقايسه با سوزاندن حيوان و رها كردن آن در صحرا كه آشكارا اسرافي در منابع غذايي است بسيار سودمندانه و خردمندانه است.
pAshMak
▧ تصویر در دسترس نیست
دلشاد
KuRoSh
آخرین ورود: امروز, 07:39
شما در حال مشاهده نسخه کامل سایت هستید. ←نسخه موبایل→