نیازی نیست اطرافمون پر از آدم باشه؛ همون چند نفری که اطرافمونن، آدم باشن کافیه...

آدمایی هستن که:
هروقت ازشون بپرسی چطوری؟ می گن خوبم..
وقتی می بینن یه گنجشک داره رو زمین دنبال غذا می گرده,
راهشون رو کج می کنن از یه طرف دیگه می رن که اون نپره...
اگه یخ ام بزنن, دستتو ول نمی کنن بزارن تو جیبشون...
آدمایی که از بغل کردن بیشتر آرامش می گیرن تا از چیز دیگه
همونایین که براتون حاضرن هرکاری بکنن
اینا فرشتن...

همین‌ها هستند که دنیا را جای بهتری می کنند


آدم‌هایی که اگر توی کلاس تازه وارد باشی، زود صندلی کنارشان را با لبخند تعارف می کنند که غریبگی نکنی.


مثل دوستی که همیشه موقع دست دادن خداحافظی، آن لحظه‌ی قبل از رها کردن دست، با نوک انگشت‌هاش به دست‌هایت یک فشار کوچک می دهد… چیزی شبیه یک بوسه

وقتی بهشون زنگ میزنی حتی وقتی که تازه خوابیدن با خوشرویی جواب میدنو میگن خوب شد زنگ زدی باید بلند میشدم

وقتی یه بچه میبینن سرشار از شور و شوق میشن و باهاش شروع به بازی کردن میشن

تو حموم آواز میخونن

وقتی که شب قدره،درکنارثانیه ها ،آمین گوی آرزوهایت می شوند...

آره همین ها هستند که هم دنیا رو زیبا میکنن هم زندگی رو لذت بخش تر

دم همشون گرمه گرم

دوست داشتم نظرخودت روبدونم مطمئنا نوشتارتوفرق میکرد با مازیار

چرا میگی ساده بودن؟اینکه زلال باشیم وروراست که سادگی نیست

تورو دقیقا نمیدونم. باید بشینم قشنگگگگگگ حلاجیت کنم

بعد مشخص میشه ولی خودت چی فکرمیکنی؟

اینکه سادگی نیست..انسانیته



اشکالی داره به نظرت؟آدم بخواد دوستانش روبهتر بشناسه؟

اتفاقا زیادسراغ دارم .هممون میتونیم پیداکنم. کافیه کمی عمیق ترودقیق تربه اطزافمون نگاه کنیم

حرف دلت روبزن.اون چیزی که بنظرت میرسه.