ﺑﺨﻮﺍﻧﯿﺪ چکاﻣﻪﯼِ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺭﺍ:
ﺩﻟﻢ ﺑﺎ ﮐﻮﺑﺎﻧﯽ ﺳﺖ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﺩﺍﺭﻡ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﺮﻣﺎﺑﻪﻫﺎﯼ ﻫﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻕ ﺑﯽﭼﺎﺭﮔﯽ ﻣﯽﺭﯾﺨﺘﻨﺪ
ﻭﻗﺘﯽ ﭼﺎﺩﺭ ﻧﺸﯿﻨﯽ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﮔﺎﺕﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﻣﯽﺷﺴﺖ
ﺑﯽ ﺁﻥ ﮐﻪ ﭘﺎﮎ ﺷﻮﺩ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ
ﺩﺳﺘﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻠﻮﯼ ﻋﻔﺖ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺨﺎﺭﺍﯾﯽﺍﻡ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ ﺩﺳﺘﺮﺧﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯽﻓﺸﺮﺩ
ﻭ ﺁﻏﻮﺷﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﺳﯿﺴﺘﺎﻧﯽﺍﻡ ﺭﺍ
ﻟﮑﻪﺩﺍﺭ ﻣﯽﮐﺮﺩ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ
ﻣﺎﺗﻢ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺗﺎﻟﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﭼﻮﺑﻪٔ ﺩﺍﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺳﺮﮐﺸﺶ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺁﺳﯿﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﮔﺸﺖ
ﺗﺎ » ﺑﻦ مهلب« ﻧﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻣﻦ،ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩٔ ﺑﯿﺪﺍﺩﯼ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ » ﻏﻨﯿﻤﺖ« ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽﺷﻮﺩ
ﻭ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩٔ ﺧﺪﺍﯼ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﻡ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ !
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ !
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﺕ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻋﺰﺕ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﺖ ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﯽ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﺎﺑﺪ؟
ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﻧﻤﯽﺑﺨﺸﻤﺖ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻠﯿﻔﻪﺯﺍﺩﻩﯾﯽ
ﺑﺮ ﭘﯿﮑﺮ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ «ﮐﻮﺑﺎﻧﯽ »ﺍﻡ ﺳﺒﺰ ﺷﻮﺩ

غفران ﺑﺪﺧﺸﺎﻧﯽ

پاینده ایران بزرگ