مهمان‌ها یکی‌ یکی‌ سالن را ترک میکردند تا جایی‌ که من و پادشاه تنها ماندیم. آنگاه پادشاه با متانت بسیار از دو ازدواج پیشین خود سخن گفت. سپس خاموش شد. دست مرا در دست گرفت و در حالیکه در چشمانم می‌نگریست گفت حاضری با من ازدواج کنی‌؟
فورا جواب مثبت دادم. مطلقاً جای ِ تردید نبود. زیراکه او را دوست میداشتم و آماده زندگی‌ با او بودم. پادشاه گفت: میدانی‌ که ملکه در برابر مردم ایران مسئولیت سنگینی‌ به عهده خواهد داشت. گفته او را تائید کردم. با مسئولیت آشنائی داشتم و با این روحیه بزرگ شده بودم.... پادشاه از من خواست موضوع را مخفی‌ نگاه دارم، امّا آنچنان به هیجان آمده بودم که نتوانستم، پس از تعریف ماجرا‌ برایِ مادر و خاله‌ام به دوستم الی تلفن کردم:

-زود بیا منزل ما، خبر مهمی‌ دارم
-چه خبر شده، همین جای بگو

-با تلفن ممکن نیست، یک تاکسی بگی‌ر و بیا
-فرح دیوانه شده ای؟ چه خبر شده؟ داری عروسی‌ میکنی‌؟

-آره!
-فوق‌العاده است، با کی‌؟ من می‌شناسمش؟ اسمشو بگو

-گرفتاری همینجاست، نمیتونم بگم ولی‌ اگه بیای اسمشو خواهی‌ دونست، تا حالا هم ۵ دقیقه را از دست داده ای!
-منکه هم چین صبری ندارم

بعد شروع کرد نام بردن جوانان فامیل و همسایه
بعد از اینکه نام همه را برد یک دفعه به شوخی‌ گفت دیگه کسی‌ غیر از شاه نمونده !
-درسته، خودشه!
و تلفن از دست الی افتاد...

برگرفته از کتاب کهن دیارا، خاطرات شهبانو فرح دیبا پهلوی، برگه‌ ۸۳،۸۴

عجب دهن لقیییییی بوده هاااااااااااا

گفت حاضری با من ازدواج کنی‌؟
فورا جواب مثبت دادم

آيا جرات داشت نه بگه؟

شما بودی نه میگفتی؟

خودت چي؟

زبل تکمیلی