من با اجازت به حرف خودت استناد میکنم که گفتی با شناختی که ازت دارم فردی هستی که اگر چیزیو بخوای براش تلاش میکنی. و اینم به حرفت اضافه میکنم که تا اونو بدستش نیارم کوتاه نمیام.
قبلا بهت گفتم که وقتی مثلا بخوام کفشی بخرم باید کل شهر رو بگردم و بهترین رو هم بگیرم که همینطورم هست وبهترین رو میگیرم. حالا چون معتقدم بهترینه، برای "نگه داشتنش" همه ی تلاشمو میکنم. و حتی چیزایی هم که بهترین نیستند رو به نحو احسن نگهداری میکنم.
مثلا بهیچ عنوان لباسهامو نمیدم کسی اتو بکنه. خودم باید اونو اتو بکنم. حتی خودم اونا رو می اندازم توی ماشین لباسشوئی. چون " روی اموالی که دارم فوق العاده روشون حساسم ". تا حالا نشده لباس، کیف، کفش، حتی موبایل و... رو دور بندازم.همه ی موبایلهایی که تا حالا خریدمو دارمشون. و اگرم چیزیو انداختم دور بخاطر اینه که از بس ازشون استفاده کردم دیگه قابل استفاده نیستند وگرنه صدسال دیگه هم اگربشه ازشون استفاده میکنم.
همه چیز رو هم سعی کردم با تلاش و کوشش بدستشون بیارم. باور کن واسه یکی از موبایلهام دو سه هفته کار یدی کردم و با پولش رفتم موبایل خریدم. اینم بماند چون میخواستم زود اونو بدستش بیارم به سختی کار کردم و چند روز کمرم قفل کرد
حالا به حساسیتهام و مراقبتهام، بهشون درجه ای از حسااااااااااااادت فوق العاده هم اضافه بفرما اون حسادتی که من در طلب و داشتنش دارم انرژی و نیروی مضاعفی بهم میده...

با این مثالهایی که زدم، حالا میخوام اینو بگم اینها که یک شیء و کالا هستند اینطوری روشون حساسم و به خوبی ازشون مواظبت میکنم، حالا اگر چیزی که قراره روشون حساس باشم، عزیزترین کسانم باشن دیگه چه برخوردی خواهم کرد؟
این افراد دور از جون میتوانند خواهر و برادر و همسر و حتی خودم باشم! مخصوصا اگر همسرم باشه که دیگه جای خود داره.وقتی برای رسیدن بهش از هر تلاشی دریغ نمیکنم و مثلا نذر میکنم که قرآن رو حفظ ( و درک ) بکنم، پس اونقدرا برام ارزش داره که هم خوب بدستش بیارم و هم خوب نگهش دارم و ازش مراقبت بکنم. وقتی مثلا چنین نذری میکنم ( که هیچ چیز دیگه ای تا حالا برام اینقدر ارزش نداشته ) پس خیلی دوسش دارم و در عمل هم ثابت خواهم کرد. این قولی هست که هم به خودم و هم به همسرم، بلکه از اینا مهمتر به خدا دادم.