نسخه سبکتر سایت
جستجوی دقیق
آپلود سنتر
کیبورد فارسی
پستهای شما
تاپیکهای شما
اشتراکهای شما
پستهای جدید
انجمن بوف بوفی
صفحه اصلی
آبان
9
ساعت: (فنلاند)
امروز: یکشنبه، 9 آبان 1395 (30 اکتبر 2016)
Tänään: Sunnuntai, 30 Lokakuuta 2016
به آرشیو بوف بوفی خوش آمدید این مجموعه انجمن ایرانیان فنلاند (فروم iranian.fi) و شامل ۲۹۰٬۸۸۴ نوشته از ۱٬۱۷۷ نویسنده است که در فاصلهٔ بهمن ۱۳۸۹ تا بهمن ۱۳۹۵ منتشر شدهاند و بدون تغییر در دسترس قرار گرفتهاند.
ثبتنام و ارسال نوشته در این وبسایت امکانپذیر نیست. چنانچه نوشتهای متعلق به شماست و مایل نیستید در آرشیو باقی بماند، میتوانید از طریق گزینهٔ «گزارش» در زیر همان نوشته، درخواست حذف آن را ثبت کنید.
ثبتنام و ارسال نوشته در این وبسایت امکانپذیر نیست. چنانچه نوشتهای متعلق به شماست و مایل نیستید در آرشیو باقی بماند، میتوانید از طریق گزینهٔ «گزارش» در زیر همان نوشته، درخواست حذف آن را ثبت کنید.
بچه مثبت
خبط مشابهی اردیبهشت 57 رخ داد. ایرانیان مقیم فرانسه تصور میکردند شاه با ترفند فوتبال و صعود به جام جهانی در صدد فریب دنیاست. به همین خاطر حمله کردند تولوز برای به هم زدن بازی ایران و فرانسه. "هموطنان آزادیخواه"، جلوههایی از تاریخ چهار دهه آینده را در ورزشگاه به نمایش گذاشتند. بمب دستی، آتش، تخریب و هر خشونتی که میسر بود.
بیست سال بعد از افتضاح تولوز، باز در همان کشور و بازی با آمریکا در جام جهانی، مجاهدین خلق میخواستند نیمه دوم بریزند وسط زمین. با پیراهن تیم ملی ایران وارد استادیوم شدند اما روی سکوها درش آوردند تا پیراهن دوم با تصویر مریم رجوی نمایان شود.
با تلفن اضطراری سپ بلاتر به ژاک شیراک برای ورود کماندوها به ورزشگاه و تشکیل دیوار امنیتی مقابل جایگاه مجاهدین، حماقت قرن خنثی شد تا بازی قرن برگزار شود.
این دسته از مبارزین سیاسی، هر وقت تیم ملی یا ورزشکاری به موفقیت برسد میگویند تیم رژیم است و حکومت با این مدالها تثبیت شد!
اگر ناکامی ورزشی یا لغو مسابقات باعث تغییر حکومتها میشد، جمهوری اسلامی هنوز شروع نشده با تحریم المپیک مسکو به پایان میرسید. در ادامه نیز با شکستهای تحقیرآمیز کشتیگیران در مسابقات جهانی 1982 ادمونتون، تحریم المپیک 1984 لس آنجلس و تحریم جام جهانی 1986 فوتبال، حتی از بقایای آنهم چیزی به جا نمیماند! امینه بی آنکه این بدیهیات را بداند سر از پارلمان درآورده.
میرسد روزی کــه مــا در خاطـرات ..... موجـب خنـدیـــدن و غـــم میشویم
گاه گاهـی یـــاد مـا کـن ای رفیـــق ..... میرسد روزی که بیهم میشویم
علیرضا
امثال این آدمها هیچ جای دنیا خونه ای ندارند. نه تو ممکلت خودشون نه جای دیگه