چارلْزْ اسپِنسِر چاپْلين معروف به چارلي چاپلين كمدين و بازيگر شهير جهان در 16 آوريل 1889م در لندن به دنيا آمد. وي از كودكي بر صحنه تئاتر ظاهر شد و به تدريج به شهرت رسيد. يكي از ويژگيهاي خارق العاده چاپلين، وسعت جاذبه او بود به صورتي كه حتي منتقدين بدبينِ او نيز، به موفقيت و اعتبار چاپلين به عنوان "محبوب عام" اذعان داشتند. او در جواني به آمريكا رفت و از سال 1945م به كارگرداني و فيلمنامه نويسي روي آورد. چاپلين در امريكا به دليل ساختن فيلمهاي انتقادي و همدردي با فقرا و محرومين جامعه از سوي دولت آن كشور با محدوديتهايى مواجه گرديد و در سال 1952م حكم تبعيد وي از امريكا صادر شد. در واقع به علت آنكه وي در آثارش به عنوان يك مصلح اجتماعي، به نظام طبقاتي حمله مينمود و مشكلات جامعه را مطرح ميساخت و از سوي ديگر ديدگاه منفي وي نسبت به جامعه مدرن و ماشينيسم، باعث شد تا در فضاي ضد كمونيستي پس از جنگ دوم جهاني، مورد انتقاد قرار بگيرد. او كه خود را "شهروند جهان" ميدانست و تابعيت امريكا را نپذيرفته بود، در دوره حاكميت نظريه ضدكمونيستي "مك كارتيسم" به عنوان يك شهروند متمايل به انديشه هاي كمونيستي در معرض اتهام قرار گرفت. چاپلين كه ادامه كار در امريكا را دشوار ميديد، همراه همسرش به سوئيس رفت. چارلي در دوران جديد كه جهان در حال تغيير كه تغييرات آن، در جهت بهبود اوضاع فعلي نبود، به جاي مضامين بي عدالتي، گرسنگي، بيكاري و فقر، در آثارش به جنايات سازمان يافته و شكنجه و كشتار جمعي ميپرداخت.
او هيچگاه به بي بند و باريهاي عالم سينما آلوده نشد و با وجود آن كه در حرفه خود از نوابغ به شمار ميرفت، همواره از پليديها و فساد حاكم بر جامعه سينماي غرب دوري ميجست. او در نامه معروف خود به دخترش، برهنگي را بيماري هنر معاصر ميداند و تصريح مينمايد: "در دنيايى كه زندگي ميكني تنها رقص و موسيقي نيست... گهگاه با اتوبوس در شهر بگرد، زنان بيوه و كودكان يتيم را نگاه كن. روزي يك بار با خود بگو من هم يكي از اينان هستم، و تو يكي از آنها هستي دختر من، نه بيشتر". كلام آخر چارلي به دخترش اين است كه "تا آن جا كه در توان من بود تلاش كردم آدمي باشم، تو نيز تلاش كن". به طور كلي فيلمهاي چارلي چاپلين حاوي طنز گزنده آميخته با اندوه است و انتقادات جسورانه او از مناسبات نابرابر اجتماعي و عشق به انسانيت در تمام آثارش به چشم ميخورد. جويندگان طلا، ديكتاتور بزرگ و عصر ماشين از كارهاي معروف اوست. چارلي چاپلين سرانجام در دسامبر در بيست و پنجم سال 1977م در هشتاد و هشت سالگي در سوئيس درگذشت.
علیرضا
او هيچگاه به بي بند و باريهاي عالم سينما آلوده نشد و با وجود آن كه در حرفه خود از نوابغ به شمار ميرفت، همواره از پليديها و فساد حاكم بر جامعه سينماي غرب دوري ميجست. او در نامه معروف خود به دخترش، برهنگي را بيماري هنر معاصر ميداند و تصريح مينمايد: "در دنيايى كه زندگي ميكني تنها رقص و موسيقي نيست... گهگاه با اتوبوس در شهر بگرد، زنان بيوه و كودكان يتيم را نگاه كن. روزي يك بار با خود بگو من هم يكي از اينان هستم، و تو يكي از آنها هستي دختر من، نه بيشتر". كلام آخر چارلي به دخترش اين است كه "تا آن جا كه در توان من بود تلاش كردم آدمي باشم، تو نيز تلاش كن". به طور كلي فيلمهاي چارلي چاپلين حاوي طنز گزنده آميخته با اندوه است و انتقادات جسورانه او از مناسبات نابرابر اجتماعي و عشق به انسانيت در تمام آثارش به چشم ميخورد. جويندگان طلا، ديكتاتور بزرگ و عصر ماشين از كارهاي معروف اوست. چارلي چاپلين سرانجام در دسامبر در بيست و پنجم سال 1977م در هشتاد و هشت سالگي در سوئيس درگذشت.
pAshMak
▧ تصویر در دسترس نیست
دخترشاه پریون