آپنه به معني قطع جريان هوا (air flow) مي‌باشد. در طي آپنه هم ممكن است فعاليت تنفسي و هم تبادل اكسيژن – دي اكسيد كربن قطع شود.

1- آپنه مركزي يا آپنه ديافراگماتيك: در اين آپنه هم flow و هم فعاليت تنفسي قطع مي‌شود اين مورد 40 درصد از موارد آپنه در نوزادان نارس را تشكيل مي‌دهد.
2- آپنه انسدادي: در اين آپنه فقط air flow قطع شده ولي فعاليت تنفسي ادامه دارد و 10 درصد آپنه در نوزادان نارس را تشكيل مي‌دهد.
3- آپنه مخلوط يا mixed: در اين آپنه، آپنه انسدادي قبل يا بعد از آپنه مركزي ايجاد مي‌شود و 50 درصد آپنه نارسي را تشكيل مي‌دهد.
حملات آپنه اپيزوديك و تصادفي مي‌باشد. بعد از 20 ثانيه از شروع آپنه، براديكاردي و بعد از 45 ثانيه هيپوتوني ايجاد مي‌شود و شيرخوار به محرك‌ها پاسخ نمي‌دهد. هرچند آپنه انسدادي طولاني‌تر از آپنه مركزي است. در هر بيمار تمايل به ايجاد يك نوع آپنه وجود دارد.
1) شيوع: حملات آپنه اغلب در نوزادان نارس ديده مي‌شود.
به طوري كه تقريباً 25 درصد از نوزادان كمتر از 34 هفته و همه نوزادان كمتر از 28 هفته دچار آپنه مي‌شوند.
2) شروع آپنه: عموماً در روز اول يا روز دوم بعد از تولد ديده مي‌شود و احتمال بروز آن بعد از يك هفته ضعيف است. حملات آپنه تا سن حاملگي 37 اغلب از بين مي‌رود. در نوزادان كمتر از 28 هفته ممكن است تا 42 هفته و گاهي طولاني‌تر ادامه يابد.

علت آپنه پره ماچوريتي مشخص نيست اما نظريه‌‌هاي مختلفي مطرح مي‌باشد شامل:
الف- نارس بودن مركز تنفس: در نوزادان نارس نورون‌ها به خوبي ميلينزه نشده و تعداد دندريت‌ها و ارتباطات سيناپسي كم است، در نتيجه توانايي مركز تنفس در كنترل تنفس كم مي‌شود.
ب- ترشح كاتكول آمين‌ها در نوزادان نارس كم است. بعضي محققين كمبود نورو ترانسميترهاي مغزي را در ايجاد آپنه مطرح كرده‌اند.
ج- رابطه آپنه با مراحل خوب: تنفس در نوزادان به شدت تحت تأثير مراحل خواب مي‌باشد. اغلب آپنه‌ها در طي خواب فعال يا خواب REM در نوزادان نارس اغلب است رويهمرفته نوزادان نارس 80 درصد طول روز در خواب هستند. (در مقايسه با بالغين 30 درصد)
در طي خواب فعال، فعاليت الكتروكميكال مغز كم است و هم‌چنين حركات قفسه سينه پارادوكس است به اين معني كه قفسه سينه به سمت داخل رفته و شكم برآمده مي‌شود. در حالي كه در خواب آرام حركات قفسه سينه و شكم هماهنگ است. اين حركات پارادوكس باعث كاهش فعاليت عضلات بين دنده‌هاي مي‌شود. در طي خواب فعال تون عضلات كم مي‌شود و فعاليت عضلات ابداكتور راه‌ هوايي كم مي‌شود و پاسخ مركز تنفس به تغييرات CO2 و O2 بيشتر سركوب است.

- همه نوزادان كمتر از 35 هفته حداقل تا يك هفته بعد از تولد بايد از نظر آپنه كنترل شوند.
- همه نوزادان با سابقه آپنه حداقل تا 35 هفتگي يا 5 الي 7 روز بعد از آخرين آپنه بايد مانيتورينگ شوند
- بهترين نوع مانيتورينگ استفاده از پالس اكسي‌متري است.
- بعد از اولين آپنه نوزادان از نظر علل احتمالي آپنه بايد بررسي شود. ارزيابي بايد شامل گرفتن تاريخچه و معاينه فيزيكي، BG، CBC، BS، Ca و سطوح الكتروليت مي‌باشد.