استئوپنی نوزادان و عوامل خطر آن استئوپنی نوزادان یک بیماری شناخته شده است که باعث می شود نوزادان تازه متولد شده مستعد به شکستگی های پاتولوژیک شوند. شایع ترین علت استئوپنی نوزادان و نوزادان نارس در معرض خطر، کمبود مواد معدنی است که منجر به اختلال در تشکیل استخوان می شود
• نوزادانی که دیورتیک های طولانی مدت و یا کورتیکواستروئیدها را مصرف کرده اند
• کسانی که مبتلا به اختلالات عصبی عضلانی هستند.
نارسی یکی از عوامل خطر مهم در استئوپنی نوزادان است زیرا انتقال جفتی کلسیم و دریافت فسفر بعد از هفته 24 حاملگی بیش از دوسوم قبل از این زمان است.
یافته ها نشان داد که فقدان تحریک مکانیکی منجر به افزایش تحلیل استخوان، کاهش توده استخوان و افزایش دفع کلسیم از ادرار می شود.
• مصرف داروهای مختلف در نوزادان بیمار باعث افزایش خطر استئوپنی می شود برای مثال در نوزادان پره ترم استفاده طولانی مدت از متیل گزانتین و داروهای دیورتیک مانند فورسماید باعث می شود دفع ادراری مواد معدنی که برای رشد استخوانی نیاز است افزایش یابد.
• هم چنین استفاده از دوز بالای کورتیکوئیدهای سیستمیک منجر به نقص استخوانی می شود.
• مطالعه بر روی حیوانات نشان داد که مهار فعالیت استئوبلاست ها و سنتز DNA با استروئیدهای سیستمیک high dose دیده شده است.
در حالی که یافته های بالینی نشان داد بعد از سه هفته درمان با دگزامتازون سیستمیک میزان سرمی آلکالین فسفاتاز و استئوکالین کاهش می یابد.
• حمایت کافی از نظر مواد معدنی برای رشد استخوانی نوزادان خیلی کم وزن مشکل شده به دلیل نیاز نسبتا بالا و محدودیت های چند گانه. بنابراین نظارت بر غلظت کلسیم و فسفر موجود در گردش خون در نوزادان پر خطر مثل نوزادان VLBW لازم است. غلظت عمده کلسیم بین 2.05 تا 2.75 میلی مول در لیتر و فسفر بین 1.87 تا 2.91 میلی مول در لیتر برای جلوگیری از استئوپنی باید باشد.
• به منظور افزایش جذب گوارشی کلسیم و فسفر به نوزادان VLBW ویتامین D می دهند؛ حداکثر 400 واحد.
• نوزادان مبتلا به استئوپنی باید با استفاده از نشانگرهای زیستی از قبیل فسفات سرم به دقت تحت کنترل قرار گیرند. در این نوزادان شکستگی های پاتولوژیک به راحتی ممکن است رخ دهد. این نوزادان باید تحت مراقبت بیشتری قرار گیرند و از فیزیوتراپی شدید اجتناب شوند.
jahani
استئوپنی نوزادان یک بیماری شناخته شده است که باعث می شود نوزادان تازه متولد شده مستعد به شکستگی های پاتولوژیک شوند. شایع ترین علت استئوپنی نوزادان و نوزادان نارس در معرض خطر، کمبود مواد معدنی است که منجر به اختلال در تشکیل استخوان می شود
سایر عوامل خطر استئوپنی نوزادان :
▧ تصویر در دسترس نیست
• تغذیه وریدی طولانی مدت
• بیماریهای مزمن مانند برونکوپنومونی ریوی
• دیسپلازی
• سندرم روده کوتاه
• نوزادانی که دیورتیک های طولانی مدت و یا کورتیکواستروئیدها را مصرف کرده اند
• کسانی که مبتلا به اختلالات عصبی عضلانی هستند.
نارسی یکی از عوامل خطر مهم در استئوپنی نوزادان است زیرا انتقال جفتی کلسیم و دریافت فسفر بعد از هفته 24 حاملگی بیش از دوسوم قبل از این زمان است.
یافته ها نشان داد که فقدان تحریک مکانیکی منجر به افزایش تحلیل استخوان، کاهش توده استخوان و افزایش دفع کلسیم از ادرار می شود.
• مصرف داروهای مختلف در نوزادان بیمار باعث افزایش خطر استئوپنی می شود برای مثال در نوزادان پره ترم استفاده طولانی مدت از متیل گزانتین و داروهای دیورتیک مانند فورسماید باعث می شود دفع ادراری مواد معدنی که برای رشد استخوانی نیاز است افزایش یابد.
• هم چنین استفاده از دوز بالای کورتیکوئیدهای سیستمیک منجر به نقص استخوانی می شود.
• مطالعه بر روی حیوانات نشان داد که مهار فعالیت استئوبلاست ها و سنتز DNA با استروئیدهای سیستمیک high dose دیده شده است.
در حالی که یافته های بالینی نشان داد بعد از سه هفته درمان با دگزامتازون سیستمیک میزان سرمی آلکالین فسفاتاز و استئوکالین کاهش می یابد.
• حمایت کافی از نظر مواد معدنی برای رشد استخوانی نوزادان خیلی کم وزن مشکل شده به دلیل نیاز نسبتا بالا و محدودیت های چند گانه. بنابراین نظارت بر غلظت کلسیم و فسفر موجود در گردش خون در نوزادان پر خطر مثل نوزادان VLBW لازم است.
غلظت عمده کلسیم بین 2.05 تا 2.75 میلی مول در لیتر و فسفر بین 1.87 تا 2.91 میلی مول در لیتر برای جلوگیری از استئوپنی باید باشد.
• به منظور افزایش جذب گوارشی کلسیم و فسفر به نوزادان VLBW ویتامین D می دهند؛ حداکثر 400 واحد.
• نوزادان مبتلا به استئوپنی باید با استفاده از نشانگرهای زیستی از قبیل فسفات سرم به دقت تحت کنترل قرار گیرند. در این نوزادان شکستگی های پاتولوژیک به راحتی ممکن است رخ دهد. این نوزادان باید تحت مراقبت بیشتری قرار گیرند و از فیزیوتراپی شدید اجتناب شوند.