بیش از30 سال است که درباره تأثیرات تماشای تلویزیون و ویدئو بر کودکان به بحث و بررسی پرداخته می شود. انجمن اطفال ایالات متحده(AAP) و انجمن پزشکی ایالات متحده(AMA) در سال های 1999 و 2000 میلادی نتایج مطالعاتی را در این زمینه منتشر ساختند که بر تأثیراتی چون القای رفتار تهاجمی، اضافه وزن (چاقی) و ضعف تحصیلی اشاره داشته است. در مقاله حاضر سعی شده است به اختصار به تأثیرات منفی تماشای زیاده از حد تلویزیون و ویدئو بر رشد مغز در کودکان و راه کارهای جلوگیری از آن پرداخته شود که می تواند، به عنوان راهنمای مفیدی در دسترس خانواده ها قرار گیرد. مطالعات اخیر نشان داده است که با توجه به توانایی شکل پذیری مغز، تجارب محیطی می توانند رشد مغز را به میزان قابل ملاحظه ای متأثر نمایند. بنابراین قرار گرفتن کودک در معرض یک محرک محیطی می تواند از طریق ایجاد یک مسیر ویژه (عادات مغز) یا با محروم کردن مغز از دیگر تجارب، رشد ذهنی و هیجانی مغزرا شدیداً تحت تأثیر قرار دهد. در حالی که محرکات مناسب نظیر ارتباط صمیمی با والدین (یا مراقب)، محیط زبانی غنی و فعال، بازی های دارای تحرک بدنی و برنامه های آموزشی متناسب با سن می توانند، رشد مغز را تقویت نمایند.
محیط های بی بهره از تحریکات ذهنی و با رفتارهای نامناسب (مانند برخوردهای بدون فکر و آنی، خشونت و غیره) یا محروم کردن مغز از فرصت های مهم برای مشارکت فعال در ارتباطات اجتماعی، بازی های خلاق و حل مسائل می توانند، پیامدهای وخیم و غیرقابل جبرانی را به همراه داشته باشند. علاوه بر این مجبور کردن و تحت فشار قرار دادن کودکان به فراگیری موضوعات آموزشی زمانی که آنها باید از لحاظ شخصیتی در کاویدن دنیای سه بعدی پیرامون خود باشند، می تواند، موجب دور زدن یا نادیده گرفته شدن بسیاری از جنبه های مهم رشدی شود. امروزه در مواردی، پیامدهای ناخوشایندی را در مدارس شاهد هستیم که به نظر می رسد، ناشی از تماشای برنامه های تلویزیونی و یا ویدئویی برای ساعت های طولانی باشد. برای مثال، اختلال نقص توجهی (ADD)، مشکلات رفتاری، ضعف تحصیلی، اختلالات زبانی (که به درک خواند و بیان کلامی نیز گسترش یافته است) و ضعف مهارت های حل مسئله از جمله مشکلاتی هستند که از سوی آموزگاران گزارش می شوند. اگر چه تغییر سبک زندگی مردم و تغییرات اجتماعی تا حدودی در این زمینه مؤثر است، اما مطالعات انجام شده روی تماشاچیان تلویزیون و ویدئو بر نقش مؤثر و غیرقابل انکار آنها تأکید دارد. در کنار اینکه می دانیم، سطح آستانه دریافت و تحریک پذیری کودکان، بسیار با یکدیگر متفاوت است.
تماشای زیاده از حد برنامه های تلویزیون و یا ویدئویی به ویژه در دوران بحرانی رشد زبان و سنین انجام بازی های پرتحرک، می تواند از جنبه های مختلفی بر ذهن کودکان تأثیر منفی داشته باشد که در زیر به آنها اشاره می گردد. رابطه ی بین تماشای تلویزیون یا ویدئو و افت عمل کرد تحصیلی بین میزان تماشای تلویزیون یا ویدئو و افت عمل کرد تحصیل، به ویژه توانایی خواندن، رابطه وجود دارد.
این امر می تواند از جایگزین شدن تماشای این برنامه ها به جای تمرین خواندن ناشی شود، و شاید احتمال تأثیرات نامطلوب تحریکات بصری برنامه های تلویزیونی و ویدئویی بر رشد مسیر های زبانی نیمکره چپ مغز نیز مطرح باشد.
مغز جوانی که مرتباً از تحرکات بینایی جاذب متأثر می شود، نمی تواند توجهش را به گوش دادن دقیق به محرکات زبانی معطوف کند. ضمن این که غالباً پس از دقایق بسیار کوتاهی، مغز نسبت به دریافت و درک محرکاتی که به پردازش دقیق نیاز دارند، خستگی نشان می دهد.
jahani
بیش از30 سال است که درباره تأثیرات تماشای تلویزیون و ویدئو بر کودکان به بحث و بررسی پرداخته می شود. انجمن اطفال ایالات متحده(AAP) و انجمن پزشکی ایالات متحده(AMA) در سال های 1999 و 2000 میلادی نتایج مطالعاتی را در این زمینه منتشر ساختند که بر تأثیراتی چون القای رفتار تهاجمی، اضافه وزن (چاقی) و ضعف تحصیلی اشاره داشته است. در مقاله حاضر سعی شده است به اختصار به تأثیرات منفی تماشای زیاده از حد تلویزیون و ویدئو بر رشد مغز در کودکان و راه کارهای جلوگیری از آن پرداخته شود که می تواند، به عنوان راهنمای مفیدی در دسترس خانواده ها قرار گیرد. مطالعات اخیر نشان داده است که با توجه به توانایی شکل پذیری مغز، تجارب محیطی می توانند رشد مغز را به میزان قابل ملاحظه ای متأثر نمایند. بنابراین قرار گرفتن کودک در معرض یک محرک محیطی می تواند از طریق ایجاد یک مسیر ویژه (عادات مغز) یا با محروم کردن مغز از دیگر تجارب، رشد ذهنی و هیجانی مغزرا شدیداً تحت تأثیر قرار دهد. در حالی که محرکات مناسب نظیر ارتباط صمیمی با والدین (یا مراقب)، محیط زبانی غنی و فعال، بازی های دارای تحرک بدنی و برنامه های آموزشی متناسب با سن می توانند، رشد مغز را تقویت نمایند.
محیط های بی بهره از تحریکات ذهنی و با رفتارهای نامناسب (مانند برخوردهای بدون فکر و آنی، خشونت و غیره) یا محروم کردن مغز از فرصت های مهم برای مشارکت فعال در ارتباطات اجتماعی، بازی های خلاق و حل مسائل می توانند، پیامدهای وخیم و غیرقابل جبرانی را به همراه داشته باشند. علاوه بر این مجبور کردن و تحت فشار قرار دادن کودکان به فراگیری موضوعات آموزشی زمانی که آنها باید از لحاظ شخصیتی در کاویدن دنیای سه بعدی پیرامون خود باشند، می تواند، موجب دور زدن یا نادیده گرفته شدن بسیاری از جنبه های مهم رشدی شود.
امروزه در مواردی، پیامدهای ناخوشایندی را در مدارس شاهد هستیم که به نظر می رسد، ناشی از تماشای برنامه های تلویزیونی و یا ویدئویی برای ساعت های طولانی باشد. برای مثال، اختلال نقص توجهی (ADD)، مشکلات رفتاری، ضعف تحصیلی، اختلالات زبانی (که به درک خواند و بیان کلامی نیز گسترش یافته است) و ضعف مهارت های حل مسئله از جمله مشکلاتی هستند که از سوی آموزگاران گزارش می شوند. اگر چه تغییر سبک زندگی مردم و تغییرات اجتماعی تا حدودی در این زمینه مؤثر است، اما مطالعات انجام شده روی تماشاچیان تلویزیون و ویدئو بر نقش مؤثر و غیرقابل انکار آنها تأکید دارد. در کنار اینکه می دانیم، سطح آستانه دریافت و تحریک پذیری کودکان، بسیار با یکدیگر متفاوت است.
تماشای زیاده از حد برنامه های تلویزیون و یا ویدئویی به ویژه در دوران بحرانی رشد زبان و سنین انجام بازی های پرتحرک، می تواند از جنبه های مختلفی بر ذهن کودکان تأثیر منفی داشته باشد که در زیر به آنها اشاره می گردد.
رابطه ی بین تماشای تلویزیون یا ویدئو و افت عمل کرد تحصیلی
بین میزان تماشای تلویزیون یا ویدئو و افت عمل کرد تحصیل، به ویژه توانایی خواندن، رابطه وجود دارد.
این امر می تواند از جایگزین شدن تماشای این برنامه ها به جای تمرین خواندن ناشی شود، و شاید احتمال تأثیرات نامطلوب تحریکات بصری برنامه های تلویزیونی و ویدئویی بر رشد مسیر های زبانی نیمکره چپ مغز نیز مطرح باشد.
مغز جوانی که مرتباً از تحرکات بینایی جاذب متأثر می شود، نمی تواند توجهش را به گوش دادن دقیق به محرکات زبانی معطوف کند. ضمن این که غالباً پس از دقایق بسیار کوتاهی، مغز نسبت به دریافت و درک محرکاتی که به پردازش دقیق نیاز دارند، خستگی نشان می دهد.