[توجه: برخی از نکات زیر مستقیما از پیشنهادات دکتر هارلی برگرفته شده است] شما صاحب فرزند پسری شده اید و دوست دارید شغلی انتخاب کنید که به واسطه آن بتوانید ساعات بیشتری را در منزل در کنار فرزندتان سپری کنید.
اما از شوهرتان توقع دارید که کمی در کارها کمکتان کند و برای مسئولیت هایی که به عهده تان است، احترام قائل شود. کم کم از دست او خسته می شوید چراکه هر موقع نیازمند کمک های او هستید از زیر بار مسئولیت شانه خالی می کند.
من این اشتباه را زمانیکه همسرم اولین فرزندمان را به دنیا آورد مرتکب شدم. من یک فارغ التحصیل تمام وقت بودم . برای حمایت مالی از خانواده مشغول انجام یک کار تمام وقت بودم. همسرم از کار خود استعفا داده بود تا بتواند وظایف یک مادر کامل را به جا آورد. من هم تصور می کردم که چون کار می کنم و درس می خوانم پس هیچ مسئولیتی در قبال کودک ندارم. تصور من این بود که کارهایم کاملا منطقی است اما همسرم هنوز هم از من توقع داشت تا در کارهای خانه و کودکداری به او کمک کنم.
اولین باری بود که مهارت های حل مشکلمان به طور جدی تحت آزمایش قرار می گرفت و من متوجه شدم که قصد دارم تا نظام دیکتاتوری را پیاده کنم. من به همسرم گفتم که شرایط اینگونه است و او هم با خشم و رنجش قبول کرد. اما اگر ما می خواستیم به زندگی شیرینمان ادامه دهیم باید با هم به یک توافق صمیمانه دو جانبه دست پیدا می کردیم.
البته زمانیکه راهکارهای مختلف را با هم زیرورو کردیم به این نتیجه رسیدیم که تا پایان دوره تحصیلی من، همسرم تمام مسئولیت های مربوط به کودک را به عهده بگیرد. اگر ما از همان اول به این توافق صمیمانه دست پیدا کرده بودیم دیگر هیچ کس ناراحت و آزرده نمی شد.
اما این امکان هم وجود داشت که او قبول نمی کرد و می گفت در شرایط فعلی مراقبت از کودک خیلی مهمتر از درس خواندن است. در آنجا من هم باید مجددا برنامه خود را ارزیابی می کردم و تفکر دوباره ای در مورد کارهایی که انجام می دادم، می کردم و در نهایت وقتی را برای نوزاد تازه متولد شده مان اختصاص می دادم. ترجیحا باید سرعت درس خواندنم را کمی کاهش می دادم و زمان کاری را نیز کمتر می کردم. من به طور غلط تصور می کردم که برنامه هایم در حقیقت کاری است که به نفع هر دوی ماست اما این تصور درست نبود. من در حقیقت وقتی با کارهایم موجبات ناراحتی همسرم را فراهم می آوردم چگونه می توانستم به او کمک کنم و به نفع او کار انجام دهم. در چنین مواقعی هیچ گونه از خواست ها و نیازهای او برآورده نمی شد.
کمک پدر خانواده در نگهداری از کودک، یکی از نیازهای ذاتی بانوان است. شما ممکن است قبلا هیچ مورد احساسی شبیه به این را حس نکرده باشید زیرا نوزاد کنونی اولین فرزند شماست. تازه متوجه می شوید که نیاز دارید تا شوهرتان در بزرگ کردن کودک به شما کمک کند. زمانی که او این کار را انجام دهد، در حساب بانکی عشق شما، سپرده گذاری می کند و زمانی که از انجام این کار خود داری کند شما با ناکامی سپرده های قبلی را خرج می کنید. شاید خودش هم متوجه نشود اما زمانی که از مراقبت کودک سرباز می زند و شما نمی توانید برای مدت کوتاهی تلویزیون تماشا کنید و یا دوش بگیرید، ذره ای از عشق شما نسبت به او تحلیل خواهد رفت.
زمانی که من به همسرم در مورد کارهای کودکداری کمک نکردم، مقداری از عشق و علاقه او نسبت به من کم شد. اگر او درخواست ها و نیازهای خودش را کمی روشن تر برای من توضیح میداد من هم برنامه ام را طوری تنظیم می کردم، تا بتوانم وقتی برای او و کودکمان خالی کنم. البته من هم هیچ گاه تصور نمی کردم که این مسئله تا این حد او را ناراحت می کند و اشتباه من هم همین جا بود؛ چون براورده نشدن یک نیاز ذاتی به طور حتم مشکل ساز می شود.
jahani
[توجه: برخی از نکات زیر مستقیما از پیشنهادات دکتر هارلی برگرفته شده است] شما صاحب فرزند پسری شده اید و دوست دارید شغلی انتخاب کنید که به واسطه آن بتوانید ساعات بیشتری را در منزل در کنار فرزندتان سپری کنید.
اما از شوهرتان توقع دارید که کمی در کارها کمکتان کند و برای مسئولیت هایی که به عهده تان است، احترام قائل شود. کم کم از دست او خسته می شوید چراکه هر موقع نیازمند کمک های او هستید از زیر بار مسئولیت شانه خالی می کند.
من این اشتباه را زمانیکه همسرم اولین فرزندمان را به دنیا آورد مرتکب شدم. من یک فارغ التحصیل تمام وقت بودم . برای حمایت مالی از خانواده مشغول انجام یک کار تمام وقت بودم. همسرم از کار خود استعفا داده بود تا بتواند وظایف یک مادر کامل را به جا آورد. من هم تصور می کردم که چون کار می کنم و درس می خوانم پس هیچ مسئولیتی در قبال کودک ندارم. تصور من این بود که کارهایم کاملا منطقی است اما همسرم هنوز هم از من توقع داشت تا در کارهای خانه و کودکداری به او کمک کنم.
اولین باری بود که مهارت های حل مشکلمان به طور جدی تحت آزمایش قرار می گرفت و من متوجه شدم که قصد دارم تا نظام دیکتاتوری را پیاده کنم. من به همسرم گفتم که شرایط اینگونه است و او هم با خشم و رنجش قبول کرد. اما اگر ما می خواستیم به زندگی شیرینمان ادامه دهیم باید با هم به یک توافق صمیمانه دو جانبه دست پیدا می کردیم.
البته زمانیکه راهکارهای مختلف را با هم زیرورو کردیم به این نتیجه رسیدیم که تا پایان دوره تحصیلی من، همسرم تمام مسئولیت های مربوط به کودک را به عهده بگیرد. اگر ما از همان اول به این توافق صمیمانه دست پیدا کرده بودیم دیگر هیچ کس ناراحت و آزرده نمی شد.
اما این امکان هم وجود داشت که او قبول نمی کرد و می گفت در شرایط فعلی مراقبت از کودک خیلی مهمتر از درس خواندن است. در آنجا من هم باید مجددا برنامه خود را ارزیابی می کردم و تفکر دوباره ای در مورد کارهایی که انجام می دادم، می کردم و در نهایت وقتی را برای نوزاد تازه متولد شده مان اختصاص می دادم. ترجیحا باید سرعت درس خواندنم را کمی کاهش می دادم و زمان کاری را نیز کمتر می کردم. من به طور غلط تصور می کردم که برنامه هایم در حقیقت کاری است که به نفع هر دوی ماست اما این تصور درست نبود. من در حقیقت وقتی با کارهایم موجبات ناراحتی همسرم را فراهم می آوردم چگونه می توانستم به او کمک کنم و به نفع او کار انجام دهم. در چنین مواقعی هیچ گونه از خواست ها و نیازهای او برآورده نمی شد.
کمک پدر خانواده در نگهداری از کودک، یکی از نیازهای ذاتی بانوان است. شما ممکن است قبلا هیچ مورد احساسی شبیه به این را حس نکرده باشید زیرا نوزاد کنونی اولین فرزند شماست. تازه متوجه می شوید که نیاز دارید تا شوهرتان در بزرگ کردن کودک به شما کمک کند. زمانی که او این کار را انجام دهد، در حساب بانکی عشق شما، سپرده گذاری می کند و زمانی که از انجام این کار خود داری کند شما با ناکامی سپرده های قبلی را خرج می کنید. شاید خودش هم متوجه نشود اما زمانی که از مراقبت کودک سرباز می زند و شما نمی توانید برای مدت کوتاهی تلویزیون تماشا کنید و یا دوش بگیرید، ذره ای از عشق شما نسبت به او تحلیل خواهد رفت.
زمانی که من به همسرم در مورد کارهای کودکداری کمک نکردم، مقداری از عشق و علاقه او نسبت به من کم شد. اگر او درخواست ها و نیازهای خودش را کمی روشن تر برای من توضیح میداد من هم برنامه ام را طوری تنظیم می کردم، تا بتوانم وقتی برای او و کودکمان خالی کنم. البته من هم هیچ گاه تصور نمی کردم که این مسئله تا این حد او را ناراحت می کند و اشتباه من هم همین جا بود؛ چون براورده نشدن یک نیاز ذاتی به طور حتم مشکل ساز می شود.