Matarsak

از جنس خاکِ این حوالی نیست خاکی که دنیا بر سرم کرده کل پزشکان حرفشان این شد احساس در جسمم ورم کرده دیوار قاب عکس گیجم را مثل لحاف انداخته رویش آنقدر از تو دور ماندم که آغوش دیوار از برم کرده مثل مترسک های جالیزی با تیره بختی هام خوشبختم جای نوک چندین کلاغ پیر این روزها زیباترم کرده هر روز در تنهایی ام غرقم هرشب درونم برف می بارد شومینه ی چشمان خاموشت آتش زده خاکسترم کرده با این که در جغرافیای خود گم کرده ام راه تو را اما کولی پیری خواند دستم را یک زن به شدت باورم کرده یک زن شبیه تو ولی افسوس بوی خیانت می دهد دستش حتی داوینچی نیز بو برده دعوت به شام آخرم کرده