Rade Negah

روی تو کشانده‌ست به همراهی ماهم موی تو نشانده‌ست به این روز سیاهم در صورت تو ننگرم از بس‌که لطیفی ترسم که بماند به رُخت ردّ نگاهم یک عمر به کس دل نسپردم ولی امروز دل رفته ز دستم، چه بخواهم، چه نخواهم کافی‌ست برای من، اگر داشته باشیم من راه به چشم تو و تو چشم به راهم یک شهر مرا دشمن خونی شده، ای دوست! جز عشق صواب تو مگر چیست گناهم؟ تا غم بنشیند به دلی، آه برآید یک لحظه نشد خانه‌نشینی کند آهم محراب‌نشین بودم و ابروی تو شاهد! میخانه‌نشین گشتم و چشم تو گواهم تو نم‌نم بارانی و من خاک کویرم قانع به همین گفت‌وگوی گاه به گاهم گفتی که: چه نیکوست غزل‌های تو، گفتم: حسن تو نکو کرده غزل‌های مرا هم