Maabad

بیا شیطونو لعنت کن که عشق من پناهت بود‌‌ مگه نه اینکه قلب من یه روزی قبله گاهت بود تو راهِب باشو من مجرم باشه اصلا تو خوب من بد تو که بانوی اینجایی چرا میری از این معبد هوات از شهر من رفته منو بازم هوایی کن عزیزه قلبه من باشو بمون فرمانروایی کن از عاقل بودنم خسته م بزار ذهنم روانی شه واسه پایان این تبعید با کی باید تبانی شه عبادت واسه برگشتت توو این معبد هنوز بَر پاس نیای بی حُرمتی میشه مقدس بوده این احساس خدایِ قلبِ تو بودم کجا تو کعبه می سازی چرا سنگه غرورت رو به شیطونت نمی ندازی هوات از شهر من رفته منو بازم هوایی کن عزیزه قلبه من باشو بمون فرمانروایی کن از عاقل بودنم خسته م بزار ذهنم روانی شه واسه پایان این تبعید با کی باید تبانی شه