ما هم هستيم


پله كابوس است، ركاب بلند اتوبوس كابوس است، جوي آب بدون پل كابوس است، ايستگاه شلوغ مترو كابوس است و... .

هستيم مثل شما

براي او كه معلول است، جز همه اينها هزينه فيزيوتراپي هم، هزينه‌ خريد ويلچر، چوب زير بغل، واكرو ... همگي كابوس هستند.
روز جهاني معلولان، همايشي برگزار شد. باز هم قول و وعده و حمايت و ترحم. البته تمامي معلولان و ساير افراد جامعه از اين همه تلاش ممنون هستند.
اما حيف كه شايد سطح اين همايش‌ها آنقدر بالا است كه در آن در مورد پوشك بزرگسال و سوند مصرفي معلولين نخايي صحبتي نمي‌شود.
در مورد هزينه‌هاي درمان و دياليز كساني كه به خاطر خالي بودن انبارهاي بهزيستي و سهميه كم سوندهاي يكبار مصرف، مجبور شدند يك سوند را چندين‌بار استفاده كنند و به عفونت‌هاي مجاري اداري دچار شوند و... .
در نهايت، كليه‌هاي از كارافتاده كه به علاوه زخم بستر و... مزيد بر لطف سازمان بهزيستي شده است.
شايد هزينه رفت و آمد آنها آنقدر پيش‌پا افتاده است كه در بررسي‌هاي كلان جايي براي آنها نيست.
آيا در مورد تعطيل شدن سرويس «بهزيست‌كار» هم كه به خاطر نداشتن بنزين تعطيل شده بود، بحث شد.
انسان يا معلول
وقتي در مورد معلولان بحث مي‌شود، ابتدا بايد مشخص كرد كه آنها معلول هستند يا شهروند عادي به نام معلول كه در وهله اول بزرگ‌ترين مشكل معلولان است.
وقتي آنها شهروند باشند،‌ مثل همه مردم بايد مثل ديگران از تسهيلات و امكانات بهره‌مند شوند.
آنها عوارض و ماليات مي‌پردازند، مثل بقيه شهروندان؛ پس اگر نياز به پل عابر پياده داشته باشند، بايد مثل ساير شهروندان خواسته به حق‌شان برآورده شود.
توسعه ناوگان حمل و نقل، مترو و اتوبوس و ون براي شهروندان است و براي آنها نيست؛ چون نام آنها «معلول» است. آنها بايد براي اياب و ذهاب خود از آژانس استفاده كنند.
معلوليت‌هاي جسمي طيف گسترده‌اي دارند، معلولين ام‌.اس، ضايعات نخاعي و اكثر ضايعات نخاعي دستاورد جاده‌هاي كم‌خطر كشور هستند!
در واقع اكثر معلولين را نبايد معلول جسمي دانست، آنها معلول ضعف‌هايي هستند كه در جامعه ما در عرصه‌هاي مختلف وجود دارد.
هزينه‌هاي كمرشكن آنها، فقط براي زنده‌ماندنشان هزينه‌هاي سهل‌انگاري‌هاي جامعه هستند كه با كمال تعجب جامعه از پرداخت آن سرباز مي‌زند.
هزينه‌هايي كه يك معلول نخاعي به طور متوسط بايد پرداخت كنند، شامل: خريد سوند، پوشك، كيسه ادرار، هزينه‌هاي درمان‌هاي فيزيوتراپي و... بخشي از آنها را سازمان بهزيستي پرداخت مي‌كند؛ اما در انواع خاص معلوليت، البته بوروكراسي‌هاي اداري آنقدري هست كه از دريافت خدمات منصرف شوند.
هزينه‌هاي ماندن
يك معلول ضايعه نخاعي براي اينكه بتواند به زندگي ادامه دهد، عضله‌هاي بدنش تضعيف نشود و... حداقل بايد در هفته 3جلسه فيزيوتراپي شود. هزينه هر ماه فيزيوتراپي آزاد در مراكز 160 تا 170هزار تومان است. اگر هزينه رفت‌وآمد را هم در نظر بگيريم اين رقم به ماهانه 260هزار تومان خواهد رسيد.
اگر فرد بيمه داشته باشد، در مراكز خاصي با صرف ماهانه حدود 50هزار تومان مي‌تواند از اين خدمات برخوردار شود، اما در اين حالت هم بايد هزينه‌هاي رفت‌وآمد را پرداخت كند. اين مبلغ با احتساب هزينه رفت‌وآمد به ماهانه 150 تا 160هزار تومان خواهد رسيد.
اكثر معلولين نخاعي به پوشك و سوند و كيسه ادرار هم نياز دارند. اين وسايل را سازمان بهزيستي تا حدي در اختيار آنها قرار مي‌دهد؛ اما اكثرا به دليل دردسرهاي اداري دريافت خدمات و دير رسيدن آنها به دست معلولان، معلول مجبور است آنها را به صورت آزاد تهيه كند. هر هفته يك معلول به طور متوسط به 4بسته پوشك نياز دارد، قيمت هر بسته پوشك 20 تا 25هزار تومان است. هزينه خريد سوند و كيسه ادرار و... را هم به آن اضافه كنيد. اگر در بهترين حالت سازمان بهزيستي تمام اين اقلام را در اختيار آنها بگذارد، هزينه وسايل ضدعفوني‌كننده نظير پنبه و... خود در ماه چيزي در حدود 30هزار تومان است. حدودا هر سه سال يك بار سازمان بهزيستي به افراد تحت پوشش خود يك ويلچر مي‌دهد، اما كيفيت اين ويلچرها آن قدر نامتناسب است كه اكثر معلولين مجبور هستند، ويلچر خود را از بازار آزاد تهيه كنند.
يك معلول اگر بخواهد مثل ساير افراد جامعه، در جامعه حضور داشته باشد، اصلي‌ترين مانع سر راه او رفت‌وآمدش به شمار مي‌رود.
خواسته‌هاي آنها به نظر ساده مي‌رسد، سوار شدن به اتوبوس، مترو و... ولي نمي‌توانند!
بايد براي هر بار رفت‌وآمد از آژانس استفاده كنند، سرويس بهزيست‌كار فقط خدمات محدودي را در اختيار آنها قرار مي‌دهد كه كفاف همه نيازهاي آنها را نمي‌دهد.
ما هستيم: درست مثل شما

از دردسرهاي رفت‌وآمد بگویم و... حرف‌هايي، دردهايي كه زياد گفته شده وعده هم زياد داده شده، اما خدمات به كجا مي‌رسد و به چه كسي معلوم نيست.
در تماس‌هاي مكرر با روابط عمومي سازمان بهزيستي و توانبخشي كسي پاسخگو نبود كه معلولان تحت پوشش را معرفي كند.
اما گفت‌وگو با معلولان نشان‌‌دهنده ضعف سرويس‌دهي به آنان است. كسي كه در يك حادثه رانندگي به دليل استاندارد نبودن جاده‌ها و... دچار ضايعه نخاعي شده؛ در واقع معلول همين جامعه است؛ اما اين جامعه امروز به او سرويس نمي‌دهد.
چه كسي پرداخت مي‌كند

همراه هميشگي

ويلچرهاي ايراني سنگين هستند، تا‌شو نيستند و ... ويلچرهايي كه بهزيستي به معلولان هر 3سال يك‌بار مي‌دهد، به قيمت كمتر از 150هزار تومان در بازار چهارراه‌ولي‌عصر فروخته مي‌شود و به جاي آن ويلچرهاي استوك آلماني و ... مي‌خرند.
طيف استفاده‌كننده از ويلچر بسيار گسترده است، بعضي‌ها معلول نيستند و توانايي حركت را دارند، اما به دليل كهولت يا ضعف جسماني و ... از ويلچر استفاده مي‌كنند. اما ويلچر براي معلول در واقع حكم قسمتي از بدن است. او هميشه براي حركت به ويلچر نياز دارد.
بنابراين بايد از يك ويلچر مناسب استفاده كند. در بعضي از انواع معلوليت‌ها مثل ضايعه نخاعي گردني، اگر ويلچر و به خصوص قسمت‌هايي كه با پوست در تماس هستند، مناسب نباشد، معلول به زخم بستر دچار خواهد شد. در اين نوع معلوليت‌ها فرد در قسمت‌هايي از بدن كه با ويلچر در تماس هستند، احساس خاصي ندارد. بنابراين مثل افراد عادي به طور مداوم خود را جابه‌جا نمي‌كند و اگر تشك ويلچر (تشك مواج) مناسب نباشد، ابتلا به زخم بستر حتمي است.
ويلچرها به طور كلي به چند دسته تقسيم مي‌شوند. از نظر اندازه 2 دسته: بزرگسالان و اطفال و از نظر كيفيت به انواع: آلومينيومي، استيل و رنگي تقسيم مي‌شوند.
ويلچرهاي آلومينيومي براي حمل‌و‌نقل سبك‌تر از 2 نوع ديگر هستند و البته فاكتور ديگر در انتخاب ويلچر مناسب نوع اتصالات آن به شمار مي‌رود. بعضي از ويلچرها ثابت هستند و بعضي ديگر قابليت جدا شدن به وسيله پين‌هاي مخصوص را دارند كه به فرد در جابه‌جايي كمك مي‌كند.
لاستيك‌هاي ويلچرها به 2دسته توپر و بادي تقسيم مي‌شوند. لاستيك بادي در هنگام حركت تكان كمتري را به سرنشين منتقل مي‌كند و از همين رو متقاضي بيشتري دارد. بعضي از انواع ويلچر هم داراي 2لاستيك بادي در عقب و 2چرخ توپر در جلو هستد.
دسته‌ بعدي ويلچرها، ويلچرهاي برقي هستند كه به خاطر قيمت بالا كمتر كسي از آنها استفاده مي‌كند، بنا به امكانات و كشور سازنده ويلچر برقي قيمت آن از حداقل 2میلیون و 500هزار تومان به بالا درجه‌بندي مي‌شود.


12 آذر ماه ، روز جهاني معلولين


▧ تصویر در دسترس نیست

معلولان غالبا از طيف گسترده حقوق مدني، سياسي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي بهره‌ نمي‌برند و براي سال‌ها حقوق اين افراد ناديده انگاشته شده است. افراد داراي معلوليت بزرگترين گروه اقليت جهان را تشكيل مي‌دهند. آنان به گونه‌اي نامتناسب فقير هستند و احتمال بيكار بودنشان بيشتر است و ميزان مرگ و مير بالاتري در مقايسه با عموم مردم دارند. لازم است تا در سراسر جهان معلولان بتوانند در چرخه توسعه شركت كرده و از آن بهره‌ ببرند. اين حق طبيعي آنان است.

شعار روز جهاني معلولين در سال 2005 « مشاركت در توسعه؛ حق مسلم معلولين » مي باشد. مشاركت برابر آنها؛ به معني ايجاد شغل، آموزش، بهداشت، اطلاعات و ساير خدمات به همان گونه كه براي ديگران است مي باشد.
بر اساس بررسي هاي تخميني سازمان ملل متحد 500 ميليون معلول در دنيا زندگي مي كنند و اين رقم همه ساله روبه افزايش است.
درگيريها و كشمكشهاي ناشي از جنگ در نواحي گوناگون كره زمين؛ گرسنگي؛ امراض و بيماريهاي مختلف؛ مصائب و مشقات زندگي در كشورهاي در حال توسعه؛ ترافيك و تصادفات حين انجام كار؛ آلودگي محيط زيست و عدم استفاده صحيح از دارو در كشورهاي صنعتي همه روز باعث بروز معلوليتهاي جديد مي شود.لذا مي بايست پيش زمينه هاي اجتماعي موجود باشد تا معلولان را قادر سازد به واسطه فرصتهاي يكسان براي زندگي و فعاليتهاي خود در اجتماع مستقل از موسسات خيريه و نهادهايي از اين دست به سر برند.بازپروري معلولان به منظور دستيابي به زندگي مستقل به نحوي كه خود مسئول زندگي خويش بوده و به خودكفايي برسند و نيز بتوانند به جامعه بپيوندند از اصول شرافت و وقار انساني محسوب مي شود.

دليل انتخاب روز سوم دسامبر به عنوان روز جهاني معلولين

روز جهاني معلولين كه از سوي سازمان ملل متحد به عنوان اقدامي مشترك از سوي سازمان ملل متحد اعلام شده است زماني است براي برپايي جشن و ارج نهادن به تجارب و تواناييهاي مردمي كه با معلوليتهاي گوناگون دست و پنجه نرم مي كنند.

نگاهي اجمالي به تاريخچه روز جهاني معلولين

اين روز براي نخستين بار در سال 1992 ميلادي به منظور گراميداشت سالروز تصويب قانون برنامه جهاني در ارتباط با معلولين از سوي مجمع عمومي سازمان ملل متحد اعلام گرديد. هدف از اين اقدام ارتقاء رشد اذهان عمومي درباره مسائل مربوط به معلوليتهاي مختلف؛ و افزايش آگاهيهايي بوده است كه مي بايست از مساله پيوستن افراد معلول در تمامي جنبه هاي سياسي؛ اجتماعي؛ اقتصادي و فرهنگي زندگي منتج شود. اين وضع به همين منوال طي شد تا در سال 1999 شعاري با مضمون ( امكان دسترسي براي همه در هزاره جديد) برگزيده شد و سرلوحه امور قرار گرفت. بيش از پانصد ميليون نفر به دليل نقص در سيستم روحي و مغزي جسمي و حسي از معلوليت رنج مي برند. اينان هر كجا كه باشند و در هر نقطه اي از دنيا كه به سر برند به دليل موانع ظاهري و يا اجتماعي با محدوديتهايي در زندگي خود مواجه مي شوند. در طي بيست سال اخير كوششهاي چشمگيري در شناساندن و معرفي اشخاص معلول به جامعه انساني صورت پذيرفته است.يكي ازمواردي كه مي توان از آن به عنوان نقطه عطفي در اين زمينه نام برد اعلام سال 1981 ميلادي به عنوان سال جهاني معلولين است كه توسط مجمع عمومي سازمان ملل متحد صورت پذيرفت. در سال بعد ( 1981 ) فاصله سالهاي 1992 – 1983 ميلادي دهه جهاني معلولين نام گرفت تا كيفيت و شركت فعالانه و همه جانبه افراد معلول را در زندگي اجتماعي و گسترش و پيشرفت آنها ارتقاء بخشد. قانون برنامه جهاني در ارتباط با معلولين كه در سال 1982 توسط مجمع عمومي سازمان ملل متحد به تصويب رسيد چارچوبي بين المللي را براي الحاق و انضمام مسائل مربوط به انواع معلوليتها به يك برنامه ريزي ملي را فراهم مي آورد.در سال 1993 قوانين استاندارد در زمينه برابر سازي مجالها و فرصتهاي زندگي براي افرادي كه با انواع معلوليتها دست و پنجه نرم مي كنند به قانون مذكور افزوده شد تا به منزله مكمل آن بوده و موجب قوام آن گردد. عليرغم آنكه اين قوانين هيچگونه اجباري را براي دولتها بوجود نمي آورند، تلويحا به عنوان تعهدات اخلاقي و سياسي تلقي مي شوند كه دولتها مي بايست در راه يكسان سازي فرصتهاي زندگي براي افراد معلول متقبل شوند. كوتاه سخن آنكه قوانين به اختصار بيان كننده اصول ويژه در مورد مسائلي چون مسئوليت پذيري، اقدام مقتضي و همكاري مي باشند. مساله يكسان سازي فرصتها و مجالها براي معلولين هر روز بيش از پيش توجه سازمان ملل متحد را به خود معطوف مي نمايد. يكي از مهمترين دغدغه ها در اين ميان به ويژه دسترسي به فناوري جديد، و نيز به محيط فيزيكي مي باشد. مساله ain streaming ) )‌(‌موج اصلي )‌ نيز حائز اهميت مي باشد و عبارت است از: ‌گنجانيدن بعد معلوليت در ارائه رهنمودها و خط مشي هايي كه گستره عظيمي از پيوستاري متشكل از ملاحظات اجتماعي و اقتصادي را در برمي گيرد.

۱۲ آذر روز جهانی معلولان را گرامی می داریم. به معلولان با دید ه ی ترحم نگاه نکنیم بلکه تواناییهای آنان را باور کنیم و یاریشان نماییم تا برای پرورش استعدادهایشان تلاش کنند. معلولیت ناتوانی نیست ، محدودیت است و فرد معلول با یاری و همراهی افراد سالم می تواند تواناییهای خود را ثابت کند. بیایید به این گروه از افراد جامعه یاری کنیم که فرموده اند:
شکرانه ی بازوی توانا بگرفتن دست ناتوان است.