همیشه مادر را به مداد تشبیه میکردم
که با هر بار تراشیده شدن، کوچک و کوچک تر میشود…
ولی پدر ...
یک خودکار شکیل و زیباست که در ظاهر ابهتش را همیشه حفظ میکند
خم به ابرو نمیاورد و خیلی سخت تر از این حرفهاست
فقط هیچ کس نمیبیند و نمیداند که چقدر دیگر میتواند بنویسد …
.
.
.
و او شش سال است که دیگر نمی نویسد
دیگر در جمع ما نیست ؛ درست از دوم دی 84
و تا ابد پسرش را در حسرت خدمت شایسته و بایسته به پدر باقی گذاشته
و چه تلخ است این حسرتهای ابدی
.
پس دریابیم پدر و مادرمان را تاوقتی هستند
و وقتی که از این جهان کوچ کردند نیز تنهایشان نگذاریم
همانطور که آنها هیچ وقت مارا تنها نگذاشتند


سایه ای بود و پناهی بود و نیست
لغزشم را تکیه گاهی بود و نیست

سخت دلتنگم کسی چون من مباد
سوگ حتـی قسمت دشمن مبــاد

به احترام پدر و معلمت از جا برخیز گر چه فرمان روا باشی(امام علی ع)

با پدر و مادر خود چنان رفتار کن که از اولاد خود توقع داری(سقراط)

حتی خشن ترین پدران نیز قلبی پر مهر برای فرزندان در سینه دارند(بلز پاسکال)

امام محمد باقر علیه السلام در مورد رعایت حق والدین بعد از مرگشان می فرمایند:
گاهی انسان در دوران حیات پدر و مادر به آنان احسان و نیکی می کند ولی پس از مرگ آنان را فراموش نموده، دین آنها را ادا نمی کند و برای آنها از خدا طلب آمرزش نمی کند. خداوند چنین کسی را عاق والدین ثبت می کند.
و گاهی انسان در دوران حیات پدر و مادر نسبت به آنان عاق شده و از هرگونه احسانی درباره آنان دریغ می ورزد. چون مرگ آنان فرا رسد، قرض آنها را ادا می کند و برای آنها از خداوند مغفرت می خواهد خداوند او را جز نیکوکاران به پدر و مادر ثبت می کند.

روحش شاد