سلام دوستای خوبم
از وقتی افتخار اینو داشتم که کنار شما باشم تا اونجا که تونستم به خونه ی همتون سر زدم .
فکر کردم حالا وقتشه دست از مهمونی رفتن بکشم بست بشینم منتظر مهمونای عزیزم باشم
اینجا خونه منه

توی اقیانوس .اون وسطا.جایی که خورشیدو هم میتونم ببینم.این یه صدفه که خودم پیداش کردم.یه کم راست و ریسش کردم.خونه خوبی از آب درومد خیلی دوسش دارم

تشریف بیارید .مطمئنم زیر دریا از روی خشکی خیلی دیدنی تره.حتما لذت می برید.

ولی با همه ی زیبایی هایی که اقیانوس برام داره یه روز با خودم فکر کردم خوبه برم اون بالا ها .روی ابرا.کنار ستاره ها.

همیشه دل به دریا می زنیم ولی من اینبار دل به آسمون زدم و رفتم اون بالا ها...کنار ابرا....

یه چرخی زدم .ابر و باد و مه و خورشید همه در کار بودن و من دیدیم بد جوری آسمون گیر شدم.یه دلم دریایی شد و یه دلم آسمونی.از دوستای زمینیم یاد گرفته بودم یه چیزایی رو.اینکه وقتی خونت توی شیرازه میشه یه ویلا هم توی حیران داشته باشی.تا وقتی آفتاب جنگ شیراز تابستونا پوستتو می پِرزونه (ویلیز ویلیز می کنه) چند روزی بری اونجا و هوا عوض کنی.با خودم فکر کردم خوب منم می تونم یه ویلا توی آسمون داشته باشم.اینه که شب و روز کار کردم ویه عالمه مروارید جمع کردم و بالاخره به آسمونم راه پیدا کردم..

وقتی می یام تو آسمون دلم بدجوری برای دریا تنگ میشه

سکوت مهر و موم شده بر لبهایم
و غم کمر به قتل قلبم بسته است
رویایم دست هایم را می گیرد
و مرا به کافه ی زیر دریاییم می برد
تا آرامش زیر دریا با چشمهایم عشق بازی کند
رویایم را می بوسم
و در کافه ی زیر دریایی ام فرو می روم
طولی نمی کشه که برمیگردم دریا...ولی اینجا هم دلم برا آسمون پر میزنه...

از اون روز تا حالا یه دلم دریا و یه دلم آسمونه.
راستشو بخواین همین دلتنگی هاست که به زندگیم روح داده.هرچند بهم میگن تو زیاده خواهی..تو بیقراری...آخه تو چی می خوای؟
ولی من میگم....عاشق بی تابی و بی قراریم...بذارید بین دریا و آسمون بیقرار باقی بمونم که این بیقراری برای من به شیرینی سکون و ثبات شماست.