واژه‌ي پدر

برای نخستین‌بار به او پدرگفتند. با شنیدن این کلمه به خود بالید و تلاش کرد تا بهترین باشد. زمانی‌که توفان می‌آمد، پناه‌گاه خانواده‌اش بود و هنگامی که آفتاب، خشم خود را بر زمینیان روا می‌داشت، سایه‌بانشان می‌شد. در پس این سالیان، نقش‌ها بر چهره‌ي او بست. رسم وفا و وفاداری را آموخت. اشک‌ها ریخت و لبخندها زد. خطر را امتحان کرد. از چشمه‌ها پرید و در رودخانه‌ها دست و پا زد، از دانایان پند گرفت و به گنجینه‌ي رازهايش افزود. گذشت را آموخت و برای خانواده‌ي کوچک خود فریاد عدل سر داد و طلب حق خود کرد.
شکست‌ها خورد اما هر بار استوارتر از پيش گامی به جلو بر‌می‌داشت و هر‌بار واژه‌ي پدر بود که به او نیرو می‌داد...