ali41۲۲ اسفند ۱۳۹۰ 1

▧ تصویر در دسترس نیست

خدایا به اجبار به این دنیا آمدیم نه به اختیار
پس تقدیرمان را زیبا بنویس
کمک کن آنچه را تو زود می خواهی،ما دیر نخواهیم و آنچه را تو دیر میخواهی ما زود نخواهیم
خدایا کمک کن اندیشه های ناپاک وارد محراب قدسی روحمان نشود

▧ تصویر در دسترس نیست

نمیدانم چرا در روز اجباری تولدم تشنگی امانم را بریده
من نه هدیه میخواهم و نه گل فقط یه جرعه صداقت

در سحر گاه روز جمعه 22 اسفند 1348 مصادف با 13 مارچ 1970 ، پا به دنیایی گذاشتم که با گریه ام اعتراض بر ناخواسته بودن ورودم را خبر دادم ولی باید می آمدم و آمدم برایم فرش قرمز پهن نکرده بودند که بر پیشانیم مهر درد و تنهایی کوبیدند چون بواقع نمیدانم در عالم ذر مرتکب چه خطایی شده بودم چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگی کردن مثل تنها مردن
هدیه ای هم از الست با خود آوردم ، نور امیدی بر قلبم و حجم محبتی بر سینه ام
به اجبار بزرگ شدم و همواره جویای این حقیقت بودم که چرا من متولد شدم و به این دنیا آمدم ؟
نامم را پدر یا مادرم انتخاب کردند ولی راهم را خودم چرا که من محیط عصر خود نمی پسندیدم و در جستجوی عالمی والاتر و برتر بودم

در جولانگاه زندگی و در نوسان بین بودن یا نبودن نقره داغ شدم تا سؤالاتم را بجای "چرا" با "چه" آغاز کنم
به سختی آموختم چراها مرا به سیکل معیوب بی حاصلی میبرد و در چنگال گردباد سکون و ناامیدی اسیر خواهد ساخت
یاد گرفتم با همه چیز خوشبخت بودن ، هنر نیست بلکه با هیچ چیز باید هنرمند شوم و عرض زندگی را بر طولش ترجیح دادم
یاد گرفتم زشتی و تلخی یعنی تنهایی لذت بردن و تنها به دیدار زیبایی رفتن و آموختم جنهم یعنی تنهایی در بهشت
بسیار سخت گذشت تا فهمیدم دوستت دارم ها را بگویم قبل از اینکه به دوستت داشتم ها تبدیل شوند
هرگز حسرت دوستت دارم ها را بر دلی نگذاشتم تا در حسرت دوستم داشتن ها نسوزم.

▧ تصویر در دسترس نیست

و اما ای عزیزترینم

به راستی دوست داشتن چه زیباست ، این طور نیست ؟
اگر عشق نبود به کدامین بهانه ای می خندیدیم و می گریستیم؟ کدام لحظه های ناب را اندیشه می کردیم؟ چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟ بی گمان پیشتر از اینها مرده بودیم
من و تو میدانیم کز پی هر تقدیر ، حکمتی می آید ، و در پی هر حکمتی تقدیری است

اگر معیار حقیقت نباشد ، اگر هنگامی که با شغلم،‌ یا عشقم شاد نیستم، آن را عوض نکنم، اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنم، اگر ورای رؤیاها نروم، اگر به خودم اجازه ندهم که حداقل یک بار در تمام زندگی‏ ورای مصلحت‌اندیشی نروم ، خواهم مرد

من که مرگ را بر زندان اجباری مصالحه ترجیح میدهم و هرگز بر آرزو های خیالی منطق مابانه بیش از قدرش ، قدر نمینهم

▧ تصویر در دسترس نیست

در سرزمین بی مهری تقیه بر دوستت دارم گفتن ها جایز نیست پس دوستت دارم دوستت دارم بدون مصلحت اندیشی ، بدون مصالحه و در اوج آرزوهای پیوند خورده به تقدیر الهی

▧ تصویر در دسترس نیست

و در پایان

کاش دلها انقدر صمیمی و پاک بودند که دعاها قبل از پایین امدن دستها مستجاب میشد کاش واژه حقیقت انقدر صمیمی بود که برای بیان کردنش نیازی به شهامت نبود

خیلی اوقات آدم از آن دسته از چیزهای بد دیگران ابراز انزجار می کند که در خودش وجود دارد
در دشمنی دورنگی نیست ، کاش من هم در موقع خود چون دشمنان بی ریا باشم
در دردها دوست را خبر نکردن عشق ورزیدن است ولی در شادی دوستان را پراکندن نمیدانم چیست؟

خیلی سخت است:

اگر دوست بدارید از تکرارش منعتان میکنند اگر عشق بورزید می گویند که سبک مغزید اگر شاد باشید می گویند که ساده لوح و پیش پا افتاده اید اگر نوع دوست باشید می گویند که مشکوکید اگر ببخشید می گویند ضعیف هستید اگر اعتماد کنید می گویند احمقید و اگر تلاش کنید همه آنها را داشته باشید قطعا میگویند شیادید

با تمام اینها عزیزانم دوستتان دارم به ترنم نسیم بهاری که در راه است که دوست داشتن زیباست

▧ تصویر در دسترس نیست