من مردی را می شناسم که این نزدیکی هاست ، خانه ای دارد ! مثل من و تو . شاید کمی بزرگتر ، کمی بالاتر از آن درخت کاج پیر سر خیابان .



من مردی را می شناسم جوانیش را کرده و حالا آماده غروب است ، خودش می گوید زود گذشت اما خوش گذشت. می پرسم باز هم برگردی همان راه ... ؟ نمی گذارد حرفم تمام شود . با یک "چرا که نه!" ساده جواب تمام سوالاتم را گرفته ام .



من مردی را می شناسم که بهارش خزان است و تابستانش برگریزان . البته مرد نیست ، پیرمردی ست با دلی جوان تر از خویش و مو هایی آماده استتار میان برف های ریزان از آسمان .



من مردی را می شناسم که میان مردان به نام ، هیچ جایگاهی ندارد اما ... بیا و ببین خانواده اش چقدر دوستش دارند. مهم این است ! از زندگیش راضیست.



من مردی را می شناسم که هر روز صبح از کنارش بی تفاوت رد می شوم ! شاید چون لباسش نارنجی ست و شغلش دون ! اگر دلیلش این است لعنت به من !!!!



من مردی را می شناسم برایش تفاوتی ندارد امروز شنبه باشد یا یکشنبه ، تعطیل باشد یا باز ! این خصوصیت تنهاییست ! همه چیزش در تنهایی حل شده...



من مردی را می شناسم تار و پود حرف هایش بوی پشیمانی می دهد ، چرایش را هیچ وقت نگفته و هیچ وقت نخواهد گفت . شاید راضی باشد ، شاید هم ناراضی . مهم این است که خواستار جبران است !



من مردی را می شناسم که صبح تا به شب و شب تا به صبح چشم به در می ماند تا دری ... اما امان از این زنگ خاک گرفته !



من مردی را می شناسم . این یکی را همسایه هایش هم می شناسند ، البته به خاطر بویی که جنازه اش بعد از مرگ بلند کرده بود ...



من مردی را می شناسم که جوانیش در تب و تاب ساخت وطن گذشت و پیریش در حسرت عمر بر باده رفته !



من مردان زیادی را می شناسم ، اما ... کاش جای همه آن مردان فقط ذره ای ... خودم را می شناختم و بس !!!