کوله بارت بردار
و به این پنجره خورشید طلوع خواهد کرد


بوته ی خاطر آن یار، گلی خواهد داد


یک نفر باز تو را خواهد خواند


و تو خواهی فهمید ، که به آغاز سفر نزدیکی...


کوله بارت بردار


دست تنهایی خود را ، تو بگیر


و از آیینه بپرس


برکه ی روشن خورشید کجاست؟


تو به امید و پر از شوق وصال


به بلندای پر از جذبه ی آن قـله ، سفر خواهی کرد


لب آن برکه ی نور



مهربانی در راه


کوزه ی روشن نوری در دست


به تو خواهد خندید


و تو احساس عجیبی داری


عاشق هجرت از خود و رسیدن به بـلندای وصــــال


گوش بسپار به آواز خدا


آشنایی که به آرامـش آن برکه ی نور


و رها گشتن از خویش ، تو را می خواند


با سـلامی زیبا


جرعه ای نور ، تو را خواهد داد


و تو سیراب ، از آن خواهی شد


اوج پر جذبه و تنــها و بلند


که دل تنگ تو را می خواهد


دست در دست یقین ، تا نوک قله ، تو را می خواند


یک قدم مانده به اوج


از پس قله ی کوه ، پرتو روشن خورشید ، تو را خواهد یافت


و تو شیدا و صبور ، غرق در حیرت زیبایی او خواهی شد


و سراسیمه به ره توشه نظر خواهی کرد


کوله بارت خالی ست


همچو دیدار یخی با خورشید


چکه چکه ، تو در آن قله فرو خواهی شد


شوق وصلی که از آن پنجره آغاز شده ست


پای آن قله فنا خواهد شد...