همیشه وقتی کم میارم
همه ی نداشته هام مثل قطار از جلو چشام رد می شن!
گله می کنم ، از همه شاکی می شم
و بیشتر از همه از خدا!
یاد حرف مامانم می افتم که میگه:
شکر داشته هاتو بکن !
و این حرف بیشتر شاکیم می کنه!
آخه کدوم داشته؟؟ !!
تو دلم می گم خدایا آخه من چی دارم که دلم بهش
خوش باشه! خدایا.....
یهو به خودم میام (!) می بینم دارم تو ذهنم با خدا حرف می زنم
و همش خدایا خدایا می کنم...
چه حس بدیه شرمندگی!
من یکیو دارم که همیشه باهامه و من حواسم بهش نیست،
چه با حوصله به حرفام گوش می کنه و گله هامو تحمل می کنه.
اینقدر سرگرم نداشته هامم که یادم میره

من داشته ایی دارم که تمام نداشته هامو پر می کنه!!!!

چیو دارم بهتر از تو؟؟ چی می خوام بهتر از تو؟؟؟؟؟
خـــــــدایـــــــــا!!!
ممنونم که هستی
شکر که دارمت