Mohtaseb

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت مست گفت: ای دوست این پیراهن است، افسار نیست گفت: مستی کاین چنین افتان و خیزان می روی گفت: عیب از راه رفتن نیست، ره هموار نیست گفت: می باید تو را تا خانه ی قاضی برم گفت: رو صبح آی، قاضی نیمه شب بیدار نیست گفت: نزدیک است والی را سرای، آن جا شویم گفت: والی از کجا در خانه ی خمار نیست گفت: تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب گفت: مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست گفت: دیناری بده پنهان و خود را وارهان گفت: کار شرع کار درهم و دینار نیست گفت: از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم گفت: پوسیدست جز نقشی ز پود و تار نیست گفت: آگه نیستی کز سر درافتادت کلاه گفت: در سر عقل باید، بی کلاهی عار نیست گفت: می بسیار خوردی کاین چنین بیخود شدی گفت: ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست گفت: باید حد زند هشیار مردم مست را گفت: هشیاری بیار، این جا کسی هشیار نیست محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت مست گفت: ای دوست این پیراهن است، افسار نیست گفت: مستی کاین چنین افتان و خیزان می روی گفت: عیب از راه رفتن نیست، ره هموار نیست گفت: می باید تو را تا خانه ی قاضی برم گفت: رو صبح آی، قاضی نیمه شب بیدار نیست گفت: نزدیک است والی را سرای، آن جا شویم گفت: والی از کجا در خانه ی خمار نیست