Khodaya Kojaei

چو شمعم بسوزم که تو باز بیایی نیایی به پیشم کجایی کجایی چو گرما به پای زمستان نشستم که شاید بیایی به پیشم کجایی چو باران بیامد نیامد چو یارم که تا شب نشینم که تا صبح بیایی من آن کوه نشستم که هستم که مستم نیامد چو یارم کنارم کجایی چو پاییز به پای درختان نشستم چو هر برگ بیفتد به پایت نشستم خدایا زمین هست هوا هست زخاکت یارم اصلا نیست کجا هست کجا رفت دگر نیست امیدم تحمل ندارم کجایی کجایی کجایی ندانم خدایا هنوزم که یارم نیامد خدایا کجایی خدایا کجایی کجا بود کجا رفت که از پیش ما رفت زمین بود هوا رفت من این راز ... من این راز ندانم اگر پاسخی هست بگو تا بدانم اگر مست عشقم بگو تا بدانم پس از این نباشد تو چشمام حیایی بگو پس خدایا خدایا کجایی پس از این نگویم سپاست خدایم اگر که تو این عشق بر من بر من بر من نیایی پس از این نباشد تو چشمام حیایی بگو پس خدایا خدایا کجایی پس از این نگویم سپاست خدایم اگر که تو این عشق بر من بر من بر من نیایی خدایا کجایی خدایا کجایی خدایا کجایی خدایا کجایی ...