Be Maghsade Paris

ما تو تهران به هم گفتیم خداحافظ تا دیگه گریه های هم رو نشماریم تو چند ماه بعد نوشتی توی ایمیلت عزیزم ما هنوزم پاریسو داریم هنوزم میتونیم عصرای بارونی کنار هم بخوابیم با دو صد بوسه ایفل پشت ما باشه توی قاب در و این رویای ماست بذار بگن لوسه بازم همین که هم رو از نو میشناسیم توی بزم صدای لئونارد کوهن میریم عیاشی با کنیاک شهوتناک میریم قایق سواری توی رود سن درسته هر کاری کردیم نتونستیم تو دنیای حقیقی یار هم باشیم ولی تو زندگی مخفی هر شب واسه چی مشغول انکار هم باشیم نوشتم واست حالا که زمان رفته غم انگیزه ازین فانتزیا گفتن ببین چیزی که مونده واسمون امروز فقط چندتائی خاطرات آشفته است نوشتی که باهام تلخی نکن حالا که از تو دورمو فکرم هنوز اونجاس میتونیم پیش هر مرد و زنی باشیم هنوزم آخرین تانگو برای ماس اگرچه حالا با هر کسی میخندیم اگرچه حالا با هر کسی میشینیم هنوزم سانس نیمه شب ردیف ده تو رویا باز بربادرفته میبینیم نوشتم ما حالا مجموعه هایی از گذشته های دود آلود زنگاریم نوشتی که تحمل کردنش سخته نوشتی ما هنوزم پاریسو داریم