Kalaagh

هوا آن سوی چشمانم بارانیست سکوتان تحفه رنجی پنهانیست به شب آغشته می ماند خورشیدم فرازِ تپه ای ماهی پیدا نیست صدایی از درون با من می گوید شروعِ فصلِ بی رحم تنهاییست پر می زند بر بامم سیاهِ کلاغ و شب به ویرانه ها می مانم خانه بی چراغ و تب می سوزدم می کوبد به در دست سرد باد جز رفتنت تصویری نمی آورم به یاد هوا آن سوی چشمانم بارانیست سکوتم تحفه رنجی پنهانیست هوا را پنجه می سایم، می بینی نفس اطرافِ دستانم پیدا نیست