Shabihe Yek Mordaab

چه می بینی بگو با من چقدر راه مانده تا جاده به شیبِ شب سرازیرم عطش می زاید این باده دریغا از عشق دراین شامِ شوم که کوچه می گرید ستاره ها مغموم ترانه بی رونق به کنجِ غم محکوم ای داد و ای فریاد از این شب بی خواب که غُصّه می پاشد به خلوتم مهتاب منم سُکونی گس شبیهِ یک مرداب نمی دانم چه شد دستم رها کردی نمی دانی به کارِ دل چه ها کردی